ทุกคนต่างชะงักงัน
“คุณมีของกินเหรอ?”
ใครบางคนเผลอมองไปยังตัวเสิ่นซิงซิน
เห็นได้ชัดว่ากระเป๋าเป้ของเสิ่นซิงซินเหมือนกับของคนอื่น ๆ ถูกทิ้งไว้ด้านนอกตั้งแต่ตอนลอดผ่านซอกหินเมื่อครู่แล้ว
ตอนนี้บนตัวเธอไม่มีอะไรเลย
“คุณเก็บไว้ที่ไหน?”
เสิ่นซิงซินกลับไม่อธิบาย เพียงค่อย ๆ ยกมือขึ้น
วินาทีถัดมา—
แสงสีแดงจาง ๆ วาบขึ้นตรงข้อมือของเธอ
เพียะ
ขนมปังกรอบอัดแห้งหนึ่งถุงปรากฏขึ้นกลางฝ่ามือของเธออย่างไร้ที่มา
บรรยากาศพลันเงียบกริบ
ทุกคนต่างตะลึงงัน
จากนั้น
ก็มีน้ำแร่หนึ่งขวด
ขนมปังสองถุง
อาหารกระป๋อง
ช็อกโกแลต
ทยอยปรากฏขึ้นตรงหน้าเธอทีละชิ้นอย่างไร้ที่มา
ทุกคนมองจนตาค้าง
“เดี๋ยวก่อน...”
“ของพวกนี้มาจากไหน?”
“ทั้งตัวคุณไม่มีอะไรเลยไม่ใช่เหรอ!”
สายตาตื่นตะลึงนับไม่ถ้วนจับจ้องไปยังเสิ่นซิงซินในทันที
เสิ่นซิงซินดูเหมือนคาดไว้แล้วว่าพวกเขาจะมีปฏิกิริยาเช่นนี้
เธอเม้มปาก ดวงตาซ่อนความลำพองใจไว้ไม่มิด แต่ก็ยังจงใจทำท่าเขินอายเล็กน้อย
“จริง ๆ แล้ว...เมื่อสองสามวันก่อน ฉันเหมือนจะปลุกพลังพิเศษชนิดใหม่ขึ้นมาได้”
ทุกคนชะงักไป
“พลังพิเศษชนิดใหม่เหรอ?”
เสิ่นซิงซินพยักหน้าเบา ๆ
“อืม”
เธอยกมือขึ้น
แสงสีแดงจาง ๆ วาบผ่านข้อมือ
“ฉันเรียกมันว่า...พลังมิติ”
“ข้างในมีมิติเล็ก ๆ แยกเป็นเอกเทศ เก็บของเข้าไปได้ แล้วก็หยิบออกมาเมื่อไรก็ได้”
ขณะพูด
เธอพลิกฝ่ามือเบา ๆ
น้ำแร่อีกขวดปรากฏขึ้นอย่างไร้ที่มา
รอบด้านเงียบสนิทในทันที
วินาทีถัดมา—
ทุกคนก็แตกตื่นฮือฮาขึ้นมา
“พลังมิติเหรอ?!”
“มีพลังแบบนี้ด้วยเหรอ?”
“พระเจ้า นี่มันสุดยอดเกินไปแล้ว!”
“แบบนี้ก็เหมือนพกคลังเสบียงติดตัวเลยไม่ใช่เหรอ?”
เห็นได้ชัดว่าเสิ่นซิงซินพึงพอใจกับสายตาตื่นตะลึงของทุกคนมาก
เธอเม้มปากยิ้มน้อย ๆ ก่อนเอ่ยอย่างแสร้งเขินอาย