หลายวันต่อมา ตระกูลเสิ่นก็วุ่นวายขึ้นมาจริง ๆ
หากเป็นก่อนวันสิ้นโลก วันเกิดของเสิ่นเวยกับเสิ่นซิงซินคงถูกจัดอย่างเอิกเกริกตามฐานะของตระกูลเสิ่น—
แน่นอนว่า คนที่ได้เป็นตัวเอกของงานย่อมมีเพียงเสิ่นซิงซิน
แม้ตอนนี้จะเข้าสู่วันสิ้นโลกแล้ว แต่หลังเขตปลอดภัยเมืองก่างก่อตั้งขึ้น ระเบียบขั้นพื้นฐานก็กลับคืนมาแล้ว
ยิ่งไปกว่านั้น ทุกวันนี้ตระกูลเสิ่นยังมีสถานะสูงส่งในเขตปลอดภัยเมืองก่าง งานเลี้ยงจึงต้องจัดให้สมเกียรติ จะขาดสิ่งใดไปไม่ได้
หลายวันนี้ ตระกูลเสิ่นจ้างคนเข้าออกไม่รู้กี่คนต่อกี่คน
ทั้งคนขนโต๊ะเก้าอี้ คนจัดห้องจัดเลี้ยง คนเตรียมอาหารและเครื่องดื่ม ทุกคนต่างง่วนอยู่กับงาน
เสิ่นเวยมองฝูงคนที่เดินขวักไขว่ไปมาจากในห้อง นึกถึงชาติก่อนที่ทุกอย่างก็เป็นแบบนี้เหมือนกัน
ทั้งที่วันเกิดเป็นของเธอกับเสิ่นซิงซินร่วมกัน แต่ตั้งแต่ต้นจนจบ ทุกคนกลับสนใจแต่เสิ่นซิงซินเพียงคนเดียว
ชุดราตรีของเสิ่นซิงซินนั้นกู้หลิงอีหาคนมาตัดเย็บให้ล่วงหน้าตั้งหนึ่งเดือน
เครื่องประดับก็เป็นเสิ่นจี้ไป๋ที่เลือกด้วยตัวเอง
ส่วนของขวัญวันเกิด ก่อนงานเลี้ยงจะเริ่มก็ถูกกองไว้จนเต็มห้องไปครึ่งหนึ่งแล้ว
แล้วเธอล่ะ?
แม้แต่ชุดราตรีที่พอจะใส่ออกงานได้สักชุดก็ไม่มี สุดท้ายกู้หลิงอีก็แค่สั่งให้คนรับใช้ไปหาเอากระโปรงเก่าที่เสิ่นซิงซินเคยใส่มาให้เธอ
ขนาดไม่พอดีเลยสักนิด ชายกระโปรงสั้นเต่อ เผยให้เห็นข้อเท้าเรียวเล็ก เธอได้แต่เดินตามหลังเสิ่นซิงซินที่แต่งตัวงดงามโดดเด่นอย่างกระอักกระอ่วน
ราวกับเป็นคนรับใช้คนหนึ่งที่เดินตามอยู่ข้างกายอีกฝ่าย
เสิ่นเวยในชาติก่อนไม่รู้ว่าต้องแอบร้องไห้ลับหลังเพราะถูกปฏิบัติอย่างแตกต่างเช่นนี้ไปกี่ครั้ง