เวลานี้ เสิ่นซิงซินกับเสิ่นจี้ไป๋ที่อยู่บนดาดฟ้าเรือ ต่างก็เห็นแผนการของอีกฝ่ายอย่างชัดเจน
ทั้งคู่ชะงักงันไปพร้อมกัน
“พี่ใหญ่!”
เสิ่นซิงซินมองเฮลิคอปเตอร์ที่อยู่ด้านหลังเสิ่นจี้ไป๋อย่างประหลาดใจ
“ทำไมพี่ก็เตรียมเฮลิคอปเตอร์ไว้เหมือนกันล่ะ?”
เสิ่นจี้ไป๋ไม่ได้ตอบทันที เขาเพียงขมวดคิ้วแน่น มองเธออยู่
“ซิงเอ๋อร์ แล้วเธอล่ะเป็นยังไง?”
ต้องรู้ก่อนว่า ฝนอุกกาบาตครั้งที่สามมาอย่างกะทันหันเหลือเกิน
เขาเพิ่งนึกถึงฝนอุกกาบาตครั้งที่สามได้ หลังจากความทรงจำจากชาติก่อนฟื้นคืนมา
แต่เสิ่นซิงซินกลับเตรียมพร้อมไว้แล้วเหมือนกันงั้นหรือ?
ดูจากท่าทางของเธอแล้ว คืนนี้เธอเองก็ไม่ได้ประหลาดใจกับภัยพิบัติมากนัก
หรือว่า...
แววตาของเสิ่นจี้ไป๋พลันหม่นลงเล็กน้อย
แต่ยังไม่ทันได้คิดให้ถี่ถ้วน
ฝูงชนโดยรอบก็แตกตื่นจนโกลาหล!
“คุณชายเสิ่น! ช่วยด้วย!”
“ขอร้องล่ะ พาพวกเราไปด้วยเถอะ!”
“คุณหนูเสิ่น! ฉันยกผลึกพลังให้ก็ได้ ขอแค่พาฉันขึ้นเฮลิคอปเตอร์ จะเอาผลึกพลังเท่าไรก็ได้!”
ชั่วพริบตา ผู้คนนับไม่ถ้วนก็พากันกรูเข้าใส่เฮลิคอปเตอร์ทั้งสองลำ!
บางคนร้องไห้อ้อนวอน
บางคนถึงกับหยิบผลึกขาวที่เก็บหวงแหนไว้ออกมา หวังแลกกับที่นั่งสักที่