คราวนี้ ทั้งสนามพลันเงียบสนิทอย่างแท้จริง
คนที่เมื่อครู่ยังตั้งข้อสงสัยและไม่ยอมเชื่อ ต่างพากันหุบปาก จ้องชายบนจอขนาดใหญ่ตาค้าง
ไม่มีใครจำเผยจื้อผิดแน่
ก่อนวันสิ้นโลก เขาก็เป็นผู้สืบทอดตระกูลเผยอยู่แล้ว อีกทั้งยังเป็นบุคคลที่มีชื่อเสียงโด่งดังไปทั่วประเทศฮวา
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงหลังวันสิ้นโลกมาเยือน เขาคือหนึ่งในยอดฝีมือระดับสูงที่ทั้งประเทศฮวายอมรับ
ใบหน้านี้ยังคงแพร่กระจายไปทั่วประเทศฮวาผ่านเครือข่ายที่แทบจะล่มอยู่รอมร่อ
ยิ่งไปกว่านั้น สายฟ้าที่เขายกมือปล่อยออกมาเมื่อครู่ แม้ดูเหมือนไม่ใส่ใจ แต่พลังที่แฝงอยู่กลับแข็งแกร่งจนน่าตกใจ
ฝีมือระดับนี้ ไม่มีทางมีใครปลอมตัวเป็นเขาได้
เป็นเผยจื้อจริง ๆ!
หลังจากความเงียบงันเพียงชั่วครู่ ทั้งสนามกีฬาก็พลันระเบิดเสียงอื้ออึง
“ถ้าอย่างนั้น คนที่อยู่กับเสิ่นเวย…ในห้องพักเมื่อกี้ก็คือคุณชายเผยงั้นเหรอ!?”
“ให้ตายสิ! ผู้สืบทอดตระกูลเผยผู้สูงศักดิ์ถึงเพียงนั้น มาที่เมืองก่างจริง ๆ เหรอ?”
“ประเด็นมันอยู่ตรงนั้นหรือไง! ประเด็นคือเขากับเสิ่นเวยต่างหาก!”
“คราวนี้เสิ่นเวยได้เกาะกิ่งทองเข้าให้แล้ว!”
บางคนก็เอ่ยเสียงกระแนะกระแหน
“พูดแบบนั้นก็ไม่ถูกนะ ถึงตระกูลเสิ่นจะนับว่าไม่เลวในเมืองก่าง แต่ยังห่างชั้นกับตระกูลเผยอยู่มาก”
“ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเสิ่นเวย ตอนนี้เธอไม่มีแม้แต่พลังพิเศษ คุณชายเผยมีทั้งชาติตระกูลและฝีมือขนาดนั้น จะรับเธอกลับไปเป็นภรรยาจริง ๆ งั้นเหรอ?”
“ฉันว่าเขาก็แค่เล่นสนุกเท่านั้นแหละ ถึงยังไงเสิ่นเวยก็สวยจริง ๆ”
ถ้อยคำเหน็บแนมสารพัดดังขึ้นมาอีกครั้ง
อาจเพราะคนที่วิจารณ์มีมากเกินไป ทุกคนถึงกับลืมลดเสียงลง คำพูดแต่ละประโยคดังชัดเจนต่อเนื่องไปถึงกลางสนาม