เสิ่นเวยก้มมองกล่องในมือเสิ่นจี้ไป๋
เมื่อครู่ทั้งคู่อยู่ห่างกัน เธอจึงมองไม่ชัด ตอนนี้ถึงพอแยกออกว่ามันน่าจะเป็นกล่องใส่เครื่องประดับ
แววสงสัยวูบผ่านดวงตาเธอ
อย่างไรเสีย ชาติก่อนเธอจำไม่ได้ว่าเสิ่นจี้ไป๋เคยให้ของขวัญวันเกิดเธอในวันนี้
เธอขมวดคิ้วน้อย ๆ
วันนี้เสิ่นจี้ไป๋เป็นอะไรไป ทำไมท่าทีถึงแปลกไปนัก?
ทั้งจูงเธอลงมาข้างล่าง แล้วยังให้ของขวัญอีก?
เสิ่นเวยยังไม่ทันคิดให้ถี่ถ้วน ก็ได้ยินเสิ่นจี้ไป๋พูดขึ้นอีกครั้ง
“เสิ่นเวย ไปขอโทษพ่อกับแม่เถอะ”
เขามองเธอ น้ำเสียงยังคงทุ้มต่ำและเย็นชา
“ถึงเธอจะไม่ใช่ลูกแท้ ๆ ของตระกูลเสิ่น แต่บนโลกนี้เธอก็ไม่มีครอบครัวอื่นแล้ว”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง
“พวกเรายังเป็นครอบครัวของเธอต่อไปได้”
คราวนี้เสิ่นเวยถึงได้สติ
ชั่วขณะนั้นเธอเกือบหลุดหัวเราะออกมา
เสิ่นจี้ไป๋ยังคงเหมือนชาติก่อน
เป็นแบบนี้เสมอ
แค่หยิบยื่นสิ่งที่เรียกว่าความหวังดีให้เธอนิดหน่อย ก็คิดไปเองอย่างสมเหตุสมผลว่าเธอควรซาบซึ้งบุญคุณ ถึงขั้นต้องตอบแทนตระกูลเสิ่นเป็นร้อยเท่าพันทวี
น่าเสียดาย ชาตินี้เธอไม่หลงกลวิธีนี้อีกแล้ว
เสิ่นเวยยกมือขึ้น
แววตาเสิ่นจี้ไป๋ไหววูบ เขานึกว่าในที่สุดเธอก็จะรับของขวัญไป
แต่ในวินาทีถัดมา—
เพี๊ยะ!
เสิ่นเวยปัดกล่องในมือเขาร่วงลงพื้นอย่างแรง!
กล่องประณีตกระแทกพื้น กระเด้งขึ้นครั้งหนึ่ง ก่อนกลิ้งเข้าไปในร่องน้ำข้างทางที่ปนเปื้อนโคลนกับคราบเลือด เผยให้เห็นของขวัญข้างใน—