เวลานี้ ซุนชิ่นที่อยู่ข้าง ๆ สีหน้าเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง
เพราะภาพตรงหน้าคุ้นเคยเกินไป
เมื่อครึ่งปีก่อน ตอนฝนอุกกาบาตตกลงมาเป็นครั้งแรก ก็เป็นแบบนี้เหมือนกัน
บางคนจู่ ๆ ก็มีไข้สูงจนหมดสติ พอฟื้นขึ้นมาก็ปลุกพลังพิเศษได้
บางคนเริ่มปวดเมื่อยไปทั้งตัว ชักกระตุก สุดท้ายก็สูญเสียสติสัมปชัญญะ กลายเป็นซอมบี้
แต่การเปลี่ยนแปลงในครั้งนั้นไม่ได้เกิดขึ้นเร็วขนาดนี้
ตั้งแต่ฝนอุกกาบาตตกลงมา จนการกลายพันธุ์ครั้งใหญ่เริ่มขึ้นจริง ๆ เวลาผ่านไปหลายวันเต็ม ๆ
แต่ครั้งนี้ไม่เหมือนกัน ตั้งแต่อุกกาบาตตกลงมาจนถึงตอนนี้ ผ่านไปนานแค่ไหนกันเชียว?
ปฏิกิริยาของคนตรงหน้ารุนแรงกว่าครั้งก่อนหลายเท่าจนนึกไม่ถึง!
จู่ ๆ เสียงกรีดร้องก็ดังขึ้นจากกลุ่มคน
“อ๊าก!”
ทุกคนหันขวับไปพร้อมกัน
ชายวัยกลางคนคนหนึ่งซึ่งเมื่อครู่ยังกุมศีรษะร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวด คอของเขาค่อย ๆ บิดไปในมุมผิดธรรมชาติ ผิวหนังเปลี่ยนเป็นสีเทาอมเขียวอย่างรวดเร็ว
ดวงตาที่เดิมยังดูมีสติ ในเวลาเพียงไม่กี่วินาทีก็ถูกปกคลุมด้วยสีเทาขาวไร้ชีวิต
วินาทีถัดมา—
“โฮก!”
เสียงคำรามแหบพร่าที่ไม่มีทางเป็นเสียงของมนุษย์ดังสนั่นออกมาจากลำคอของเขา!
“ซอมบี้!”
ใครบางคนกรีดร้องจนเสียงหลง
ห้องจัดเลี้ยงทั้งห้องพลันแตกตื่นโกลาหล!
“หนีเร็ว!”
“เขากลายเป็นซอมบี้แล้ว!”
“ช่วยด้วย!”
เสิ่นฉงเยว่เห็นภาพนั้น สีหน้าพลันเปลี่ยนไป
“เป็นพวกที่ยังปลุกพลังพิเศษไม่ได้!”