ลมหายใจของเสิ่นเวยพลันชะงักงัน
เพราะปานนั้น...
เธอคุ้นเคยมันเกินไป!
มันเป็นลวดลายสีแดงแปลกประหลาด
มองเผิน ๆ คล้ายดอกบัวดอกหนึ่ง
แต่หากเพ่งดูให้ดี—
เห็นชัดว่าเป็นดวงตาที่มีลวดลายพิเศษ!
เหมือนกับปานบนข้อมือของเธอทุกประการ!
และยังเหมือนกับปานบนข้อมือของเสิ่นซิงซินไม่มีผิด!
ชั่วขณะนั้น เสิ่นเวยตกตะลึงอย่างแท้จริง
ต้องรู้ก่อนว่าเธอมีปานนี้มาตั้งแต่เด็ก
และก็เพราะปานนี้ คนตระกูลเสิ่นจึงพบเธอในสถานสงเคราะห์เด็กกำพร้า แล้วเชื่อว่าเธอเป็นลูกสาวแท้ ๆ ที่ตระกูลเสิ่นทำหายไปหลายปี
ต่อมา ยังพบว่าเสิ่นซิงซินก็มีปานแบบเดียวกัน
เสิ่นเวยคิดมาตลอดว่าเรื่องนี้ก็แปลกพอแล้ว
แต่ตอนนี้—
กู้หลิงอีก็มีด้วยงั้นหรือ?
แถมยังจงใจใช้ผิวหนังปลอมปิดบังปานนี้ไว้อีก!
ทำไมกัน?
ภายในภาพ
เสิ่นซิงซินเองก็ตะลึงงันไปทั้งคน
“แม่...แม่คะ?”
เธอมองข้อมือของกู้หลิงอีอย่างไม่อยากเชื่อ
“ทำไมแม่ถึงมีปานนี้เหมือนกัน?”
แต่กู้หลิงอีไม่ได้ตอบ
เธอเพียงจับมือเสิ่นซิงซินไว้แน่น น้ำตาไหลอาบหางตาไม่ขาดสาย
“แม่ผิดเอง...”
เธอเอ่ยเสียงแผ่วราวกับลมหายใจรวยริน
“แม่...ซ่อนลูกไว้ไม่ดี...เป็นความผิดของแม่ทั้งหมด...”
ร่างของเสิ่นซิงซินสั่นสะท้าน
“แม่พูดอะไรน่ะ?”
กู้หลิงอีเพียงส่ายหน้าอย่างยากลำบาก
“ซิงเอ๋อร์...ลูกต้อง...ต้องระวังให้ดี...”
เสียงของเธอแผ่วลงเรื่อย ๆ
“ต่อไป...ห้ามเปิดเผยมิติส่วนตัวของลูกง่าย ๆ อีกเด็ดขาด...แล้วก็...”