เสิ่นเวยชะงักไป
เดี๋ยวก่อน!
สายฟ้านี้...
ไม่ใช่ของเธอ!
และก็ไม่ใช่ของเผยจื้อกับซูเยี่ยด้วย!
เธอเงยหน้าขึ้นฉับพลัน
ท่ามกลางท้องฟ้ามืดครึ้มที่เดิมทีปกคลุมอยู่ ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไรที่เมฆสายฟ้าสีเงินขาวผืนใหญ่ก่อตัวขึ้น!
ภายในเมฆสายฟ้านั้นแฝงพลังอันน่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่ง!
ถึงขั้น...
ทรงพลังยิ่งกว่าอาถีหยาเสียอีก!
รูม่านตาของเสิ่นเวยหดวูบ
วินาทีถัดมา—
ตูม!
สายฟ้าสีเงินขาวจากฟากฟ้าสายหนึ่ง ซึ่งมีขนาดใหญ่หลายเมตร ฟาดลงมาจากท้องฟ้าอย่างฉับพลัน!
มันพุ่งตรงเข้าใส่อาถีหยา!
“อะไรนะ?”
ใบหน้าอาถีหยาซีดเผือดในทันที!
เธอยกมือขึ้นฉับพลัน รีดเร้นพลังทั้งหมดในร่างแทบทุกส่วน แล้วสร้างม่านพลังหลายชั้นเหนือศีรษะ!
แต่กลับนึกไม่ถึงว่า—
กร๊อบ!
ม่านพลังชั้นแรกแตกสลายลงในพริบตา!
ชั้นที่สอง!
ชั้นที่สาม!
แตกสลายทั้งหมด!
ตูม!
ในที่สุดสายฟ้าสีเงินขาวก็ฟาดเข้าใส่ร่างอาถีหยาอย่างรุนแรง!
“อ๊าก!”
เสียงกรีดร้องโหยหวนดังก้องไปทั่วบนยอดเขา!
ร่างของอาถีหยาถูกซัดกระเด็นออกไป!
กระแทกเข้ากับเสาหินที่อยู่ไกลออกไปอย่างแรง!
พรวด!
เธอกระอักเลือดออกมาคำใหญ่!
ชุดกระโปรงยาวสีขาวหรูหราที่สวมอยู่ถูกสายฟ้าเผาจนขาดวิ่นในพริบตา
สภาพของเธอน่าอนาถถึงขีดสุด!
ส่วนคนอื่น ๆ ที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างก็ตะลึงกับภาพตรงหน้า
“นี่...”
ซูเยี่ยเงยหน้าขึ้นอย่างไม่อยากเชื่อ
“เมื่อกี้ใครเป็นคนปล่อยสายฟ้า?”
ไม่มีใครตอบ
เพราะทุกคนต่างรู้ดี