นอกหน้าต่าง ลานฝึกที่เคยราบเรียบพลันสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง
เดิมทีมีนักเรียนจากหลายสายกำลังเรียนภาคปฏิบัติอยู่บนลานฝึก แต่แล้ว—
ตูม!
เถาวัลย์ดำจำนวนนับไม่ถ้วนพุ่งทะลวงพื้นดินขึ้นมาอย่างกะทันหัน!
ดินและเศษหินกระเด็นว่อน เถาวัลย์หลากขนาดราวกับงูยักษ์ที่เพิ่งตื่นจากหลับใหล แผ่ขยายไปทั่วทุกทิศทางอย่างบ้าคลั่ง
เหตุการณ์เกิดขึ้นเร็วเกินไป
ทุกคนยังไม่ทันรู้ตัวด้วยซ้ำว่าเกิดอะไรขึ้น ข้อเท้าก็ถูกเถาวัลย์รัดไว้แน่นแล้ว
“อ๊าก!”
เสียงกรีดร้องดังสนั่นไปทั่วฐานที่มั่นในพริบตา
เถาวัลย์จำนวนมากขึ้นเรื่อย ๆ ทะลวงพื้นดินขึ้นมา
กำแพง
หน้าต่าง
อาคารเรียน
เพียงไม่กี่วินาที ลานฝึกเกือบทั้งแห่งก็ถูกเถาวัลย์ดำปกคลุม!
เสิ่นเยี่ยนฉือยืนอยู่ข้างหน้าต่าง สีหน้าเปลี่ยนฉับพลัน
“แย่แล้ว”
เสิ่นเยี่ยนฉือจ้องเถาวัลย์ที่กำลังหนาขึ้นและแตกแขนงอย่างต่อเนื่องด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า
“เมื่อวานตอนอยู่ตระกูลเสิ่น มันดูดซับพลังจากคนในตระกูลเสิ่นได้แค่ไม่กี่คน ความเร็วในการเติบโตเลยยังไม่มากขนาดนี้”
“แต่ที่นี่ไม่เหมือนกัน คนเยอะเกินไป!”
ฐานพันธมิตรสิบเมืองมีคนอยู่เท่าไร?
ทั้งนักเรียน ครูฝึก และนักวิจัย...
รวมกันหลายร้อยคน!
ตอนนี้คนมากมายกำลังตกอยู่ในภาพลวงตาพร้อมกัน อารมณ์ที่พวกเขาปลดปล่อยออกมาจึงแทบจะเป็นอาหารที่ไม่มีวันหมดสำหรับอสุรกายตัวนี้
มันจึงเติบโตได้รวดเร็วยิ่งขึ้น
และความจริงก็เป็นเช่นนั้น
แทบจะในช่วงเวลาเดียวกับที่เสิ่นเยี่ยนฉือพูดจบ—
ครืน!
เถาวัลย์ผืนใหญ่อีกระลอกพุ่งขึ้นจากพื้น!
เถาวัลย์ดำแต่ละเส้นพันเกี่ยวและเลื้อยไต่กันอย่างบ้าคลั่ง