แต่ในวินาทีถัดมา
เสิ่นเวยพลันชะงักงัน
ทันทีที่ฝ่ามือของเธอสัมผัสเถาวัลย์เส้นนั้น อาการเวียนศีรษะอันคุ้นเคยก็จู่โจมเข้ามา
ทุกสิ่งตรงหน้าแตกสลายลงในพริบตา
สนามกีฬา
อาคารเรียน
เถาวัลย์สีดำที่กำลังสะบัดอย่างบ้าคลั่งรอบตัว
ทั้งหมดหายวับไป
สิ่งที่เข้ามาแทนที่คือผืนป่ามืดครึ้มชื้นแฉะ
เสิ่นเวยเข้าใจได้ทันที
เนตรดารา!
ความสามารถใหม่ที่เธอปลดล็อกหลังเลื่อนขึ้นสู่ระดับห้า—
เพียงสัมผัสอีกฝ่าย ก็จะสุ่มมองเห็นอดีตช่วงหนึ่งที่อีกฝ่ายใส่ใจมากที่สุด
แต่เธอไม่คิดเลยว่า
ความสามารถนี้จะใช้กับอสุรกายได้ด้วย
ในภาพ
เถาวัลย์สีดำต้นหนึ่งกำลังค่อย ๆ คลานออกมาจากดินในป่า
แรกเริ่มมันก็เป็นเพียงพืชเถาธรรมดาต้นหนึ่ง
หลังฝนอุกกาบาตครั้งแรก พลังงานสีดำตกลงมาในป่า
เถาวัลย์ถูกปนเปื้อน
รากของมันเติบโตอย่างบ้าคลั่ง กิ่งก้านแข็งแกร่งและคมกริบขึ้น
มันกลายเป็นอสุรกายตนหนึ่ง
แต่ก็เท่านั้น
มันไม่มีพลังพิเศษสายจิต
สร้างภาพลวงตาไม่ได้
ยิ่งไม่มีทางดูดกินอารมณ์ของมนุษย์เหมือนตอนนี้
จนกระทั่ง—
ปัง!
เสียงปืนดังขึ้น ฉีกความเงียบของผืนป่า
ภาพเปลี่ยนไป
หญิงสาวท้องแก่คนหนึ่งโซเซวิ่งออกมาจากส่วนลึกของป่า
เสื้อผ้าบนตัวเธอขาดรุ่งริ่ง ใบหน้าเปื้อนน้ำตา ทว่ามือทั้งสองยังคงปกป้องท้องของตัวเองไว้แน่น
ด้านหลัง
ทหารหลายคนในเครื่องแบบของประเทศเอ็มไล่ตามมา
“อย่า...”
หญิงสาวร้องไห้พลางถอยหลัง
“ขอร้องล่ะ...”
“ปล่อยลูกฉันไปเถอะ”
แต่ไม่มีใครหยุดมือ
ปัง!
เสียงปืนดังขึ้นอีกครั้ง
ขาของหญิงสาวอ่อนแรง เธอล้มกระแทกพื้นโคลนอย่างแรง