ไม่ไกลนัก ตรงทางแยกแคบ ๆ ใกล้ผนังถ้ำหินงอกหินย้อย มีกลุ่มพลังงานสีดำเข้มข้นลอยวนอยู่
ดำเสียจนดูหนักอึ้ง
คล้ายหมอกเหนียวข้นที่เกาะตัวอยู่ลึกเข้าไปในถ้ำ
แววตาของเสิ่นเวยพลันเคร่งขรึมลงเล็กน้อย
อสุรกาย
แถมยัง—
ระดับไม่ต่ำแน่
เธอไม่ได้พูดอะไรออกมาทันที เพียงหันหน้าไปอีกทางอย่างไม่ใส่ใจ
เป็นอย่างที่คิด
เสิ่นซิงซินกำลังเดินไปทางนั้น
เห็นได้ชัดว่าเธอยังติดใจเรื่องที่เสิ่นเวยหาผลึกพลังความบริสุทธิ์สูงเจอหลายก้อนติด ๆ กันเมื่อครู่
เธอก้มหน้าค้นตามร่องหินกับทรายอย่างละเอียดตลอดทาง
ไม่ทันสังเกตความผิดปกติแม้แต่น้อย ต่อให้เดินเข้าใกล้กลุ่มพลังงานสีดำนั้นขึ้นเรื่อย ๆ สีหน้าก็ยังไม่เปลี่ยน
เสิ่นเวยมองเธอ ความเคลือบแคลงใจที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดสลายไปจนหมด
เป็นอย่างที่คิด
เสิ่นซิงซินไม่มีเนตรดารา
เสิ่นเวยละสายตา ขี้เกียจจะเตือน
เสิ่นซิงซินอยากเดินเข้าไปหาความตายเอง
แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเธอ?
ตายไปเสียก็ดี
“ทางนี้เหมือนจะมีอะไรอยู่!”
เสิ่นซิงซินร้องขึ้นอย่างตื่นเต้นกะทันหัน
เธอเห็นแสงสะท้อนสีขาวเลือนรางอยู่หลังหินก้อนใหญ่ด้านหน้า
เมื่อครู่เสิ่นเวยหาผลึกพลังเจอมากมายติด ๆ กัน
เธออัดอั้นใจจนแทบทนไม่ไหว
ทำไม?
ทำไมของดี ๆ ถึงต้องให้เสิ่นเวยหาเจอไปหมด?
ตอนนี้เธอก็มีมิติส่วนตัวแล้ว