รอยยิ้มบนใบหน้าของเสิ่นซิงซินแข็งค้าง
เพราะเมื่ออุกกาบาตตรงหน้าแตกออก ภายในกลับดำสนิท ไม่มีอะไรอยู่เลย
“อะไรนะ?”
เสิ่นซิงซินลุกพรวดจากที่นั่ง ใบหน้าซีดเผือด
เป็นไปได้ยังไง?
ทำไมถึงไม่มีอะไรเลย?
พิธีกรบนเวทีกลับไม่มีท่าทีประหลาดใจแม้แต่น้อย
อย่างไรเสีย ในสายตาคนทั่วไป อุกกาบาตก้อนเล็กขนาดนี้ ส่วนใหญ่ก็เป็นเศษหินอยู่แล้ว ข้างในไม่มีคริสตัลต่างหากถึงจะเป็นเรื่องปกติที่สุด
เธอยังคงรักษารอยยิ้มสุภาพไว้ ก่อนเอ่ยขึ้นเพื่อคลี่คลายสถานการณ์
“น่าเสียดายที่ไม่พบคริสตัล แต่คุณหนูเสิ่นซื้ออุกกาบาตก้อนนี้ก็ไม่ได้หวังผลตอบแทนอยู่แล้ว ถ้าอย่างนั้นขอให้พวกเราร่วมกันขอบคุณ—”
“เป็นไปไม่ได้!”
แต่พิธีกรยังพูดไม่ทันจบ ก็ถูกเสียงแหลมเสียงหนึ่งขัดขึ้นเสียก่อน
ทั้งห้องประมูลเงียบกริบในพริบตา สายตาทุกคู่หันไปยังห้องรับรองชั้นสองพร้อมกัน แล้วก็เห็นใบหน้าเดือดดาลของเสิ่นซิงซิน
เธอไม่รู้ตัวเลยว่าตนเสียอาการ เพียงจ้องเศษหินบนเวทีเขม็ง แล้วโพล่งออกมา
“อุกกาบาตก้อนนี้จะไม่มีอะไรอยู่ข้างในได้ยังไง? พวกคุณต้องทำพลาดแน่!”
เสิ่นจี้ไป๋ที่อยู่ข้าง ๆ จึงหันมามองเสิ่นซิงซิน
“ซิงเอ๋อร์ เมื่อกี้เธอไม่ได้บอกเหรอว่าซื้ออุกกาบาตก้อนนี้เพื่อทำบุญ?”
เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย
“ฟังจากที่เธอพูด ทำไมเหมือนเดิมทีเธอคาดหวังว่าจะเจออะไรข้างในล่ะ?”
เสิ่นซิงซินถึงได้รู้สึกตัวขึ้นมา เธอเพิ่งตระหนักว่าตนเสียอาการเมื่อครู่ ใบหน้าจึงแข็งค้างไปเล็กน้อย