สิ้นเสียงประโยคนั้น รอบด้านก็เงียบกริบลงทันที
ซ่งเจิ้นถิงถึงกับตัวแข็งทื่อไปทั้งร่าง
เผยจื้อหมายความว่ายังไง?
เขาจะยืนอยู่ข้างเสิ่นเวยจริง ๆ งั้นหรือ?
「เผยจื้อ!」เขาได้สติกลับมา โกรธจนแทบคลั่ง 「นี่นายจะไม่เห็นแก่หน้ากันเลยหรือไง!」
「เห็นแก่หน้า?」
รอยยิ้มบนใบหน้าของเผยจื้อค่อย ๆ จางหาย
「ตระกูลซ่งของพวกคุณ มีสิทธิ์พูดเรื่องเห็นแก่หน้าด้วยหรือ?」
เขาเอ่ยเสียงเย็นชา
「ตระกูลซ่งของพวกคุณรับผิดชอบคลังเสบียงหลายแห่งกับการจัดสรรทรัพยากรในเขตตะวันตกของเมืองเป่ย หลายเดือนมานี้พวกคุณเอาผลึกพลัง ยา และเชื้อเพลิงออกไปเท่าไรกันแน่
「ต้องให้ฉันไล่บอกทีละรายการไหม?」
สีหน้าของซ่งเจิ้นถิงซีดเผือดลงทันที
เผยจื้อยังคงเอ่ยเสียงเย็นชา
「บัญชีคลังสินค้า บันทึกการขนส่ง รายชื่อคนเข้าออก ฉันมีอยู่ในมือทั้งหมด เดิมทีฉันคิดจะปล่อยให้ตระกูลซ่งอยู่ต่ออีกสักสองสามวัน ในเมื่อวันนี้พวกคุณมาหาถึงที่เอง—
「งั้นก็คิดบัญชีนี้พร้อมกันไปเลย」
คราวนี้ซ่งเจิ้นถิงตื่นตระหนกจริง ๆ เขาหมุนตัวกลับทันที คิดจะวิ่งหนี!
แต่เพิ่งก้าวไปได้สองก้าว—
ซ่า!
สายฟ้าสีม่วงพุ่งออกมาจากด้านหลัง ก่อนแปรเป็นสายฟ้ายาวหลายสายกลางอากาศ พันรัดมือเท้าของเขาไว้ในพริบตา!
「อ๊าก!」
ซ่งเจิ้นถิงร้องโหยหวน ร่างทั้งร่างร่วงกระแทกพื้นอย่างแรง
「คุณชายเผย! ผมผิดไปแล้ว!」
ซ่งเจิ้นถิงตื่นกลัวจนสิ้นเชิง ดิ้นรนเงยหน้าขึ้น
「เรื่องทรัพยากรผมอธิบายได้! ของบางอย่างแค่โยกย้ายชั่วคราว ผมไม่ได้—」
แต่เผยจื้อหมดความอดทนจะฟังต่อแล้ว เขายกมือสะบัด
สายฟ้าสายหนึ่งฟาดลงบนร่างของซ่งเจิ้นถิงทันที
ร่างของซ่งเจิ้นถิงพลันแข็งเกร็ง ยังไม่ทันพูดจบประโยคที่เหลือก็หมดสติไป
เผยจื้อไม่แม้แต่จะปรายตามอง
「พาตัวไป」
คนหลายคนด้านหลังรีบเข้ามา ลากซ่งเจิ้นถิงที่หมดสติออกไปทันที
เหล่านักเรียนที่ยืนมุงดูเหตุการณ์อยู่รอบ ๆ ต่างตะลึงจนทำอะไรไม่ถูก