เสิ่นเวยชะงักไปเล็กน้อย
แม้จะมีเสื้อผ้าบาง ๆ คั่นอยู่ เธอกลับสัมผัสได้อย่างชัดเจนถึงไออุ่นจากแผงอกของชายหนุ่ม
รวมถึงเสียงหัวใจที่เต้นหนักแน่นเป็นจังหวะอยู่ใกล้ ๆ
เสิ่นเวยขมวดคิ้วเล็กน้อย
รู้สึกว่ามีบางอย่างแปลก ๆ
แต่พอลองคิดดูให้ดี ก็ถือว่าสมเหตุสมผล
อย่างไรเสีย บริเวณใกล้หัวใจก็เป็นจุดที่สร้างแรงข่มขู่ได้ง่ายที่สุด
เธอไม่ได้คิดอะไรมาก เพียงเอ่ยเสียงเรียบ
“อดทนหน่อยนะ”
วินาทีถัดมา
พลังสายรักษาอันแผ่วเบาสายหนึ่งค่อย ๆ ซึมจากฝ่ามือของเธอเข้าสู่ร่างของเผยจื้อ
แต่ครั้งนี้ต่างจากการรักษาทั่วไป
เธอไม่ได้ใช้พลังฟื้นฟูร่างกายของเขา
กลับกัน
เธอลอบทิ้งพิษพิเศษสายหนึ่งไว้ลึกในอกของเขาอย่างเงียบเชียบ
แทบจะทันทีที่พิษเข้าสู่ร่างกาย—
“อึก”
เผยจื้อขมวดคิ้วฉับพลัน
ความเจ็บปวดแหลมคมพลันแล่นขึ้นมาจากอก!
ความรู้สึกนั้นราวกับมีเข็มเล่มเล็กจิ๋วทิ่มลึกเข้าไปในเนื้ออย่างแรง!
ความเจ็บยังแผ่กระจายออกไปโดยรอบไม่หยุด!
แม้เผยจื้อจะเตรียมใจไว้แล้ว ร่างกายก็ยังเกร็งขึ้นโดยไม่รู้ตัว
เสิ่นเวยสังเกตเห็นปฏิกิริยาของเขาทันที
“เจ็บหรือ?”
“พอทนได้”
เผยจื้อเอ่ยเสียงต่ำ
แต่เหงื่อเย็นที่ผุดขึ้นตรงขมับเล็กน้อยก็พิสูจน์ชัดว่า ตอนนี้เขาไม่ได้สบายอย่างที่พูด
เสิ่นเวยไม่ได้ถามอะไรต่อ
เธอรวบรวมพลังสายรักษาขึ้นมาอีกครั้ง
วินาทีถัดมา
แสงสีขาวนวลอ่อนโยนพลันพรั่งพรูออกจากฝ่ามือของเธออีกครั้ง
เผยจื้อรู้สึกได้ว่าความเจ็บปวดรุนแรงซึ่งกำลังแผ่กระจายอยู่ค่อย ๆ เลือนหายไปทีละน้อย