เธอจ้องแขนของเสิ่นเวยที่หายสนิทแล้วเขม็ง ตั้งนานกว่าจะได้สติกลับมา
ส่วนคนอื่น ๆ ที่อยู่ข้าง ๆ ก็เพิ่งจะตั้งสติได้เช่นกัน
“เดี๋ยวนะ! เสิ่นเวยมีพลังสายรักษาด้วยเหรอ!?”
“ไม่ใช่แล้วมั้ง! ก่อนหน้านี้เธอมีพลังพิเศษตั้งหลายชนิด ทั้งลม ไม้ น้ำ ดิน ไฟไม่ใช่เหรอ?”
“ยังมีพลังโลหะอีก! เมื่อกี้ตรงประตูเขตปลอดภัย เธอเป็นคนดัดป้อมปืนโลหะพวกนั้นด้วยตัวเองเลยนะ!”
“สรุปตอนนี้เธอมีพลังพิเศษกี่ชนิดกันแน่!?”
“ให้ตายเถอะ! ครบเครื่องเกินไปแล้ว!”
ชั่วพริบตาเดียว โถงโรงแรมทั้งโถงก็อื้ออึงขึ้นมาทันที!
ต้องรู้ก่อนว่า คนมีพลังพิเศษทั่วไปมีพลังได้สักชนิดไปตลอดชีวิตก็นับว่าไม่เลวแล้ว
ส่วนคนที่มีพลังสองสายยิ่งหาได้ยากยิ่ง
แต่เสิ่นเวยมีตั้งหลายสาย
และตอนนี้ แม้แต่พลังสายรักษาที่พบได้น้อยที่สุด เธอก็ยังมี!
อีกด้านหนึ่ง สีหน้าของชิวซีซีเปลี่ยนจากเขียวคล้ำเป็นซีดขาว
เธอไม่เคยคิดเลยว่า
เมื่อครู่เธอยังพูดต่อหน้าเสิ่นเวยอยู่เลยว่า ขอแค่เสิ่นเวยยอมเป็นเพื่อนกับเธอ เธอก็ยินดีรักษาให้
แต่ผลเป็นอย่างไรล่ะ?
อีกฝ่ายมีพลังสายรักษาเป็นของตัวเองอยู่แล้ว!
ยิ่งดูจากความเร็วที่แผลสมานเมื่อครู่ ระดับพลังสายรักษาของเสิ่นเวยคงเหนือกว่าเธอไปไกล!
นี่มันอะไรกัน?
รนหาที่ขายหน้าชัด ๆ?
พอนึกถึงท่าทีเสแสร้งของตัวเองเมื่อครู่ ชิวซีซีก็รู้สึกว่าพวงแก้มร้อนผ่าวขึ้นมา
แต่เสิ่นเวยกลับไม่มีท่าทีจะสนใจเธอต่อ
เธอเพียงเงยหน้าขึ้น มองนักเรียนจากฐานที่มั่นหลายคนซึ่งยังทำแผลอยู่ข้าง ๆ
“ยังมีใครบาดเจ็บอีกไหม?”
ทุกคนชะงักไป
ชายหนุ่มคนหนึ่งยกมือขึ้นโดยไม่รู้ตัว