ตอนที่ฟานอินมาถึงห้องแล็บ ข้างในก็วุ่นวายราวกับโจ๊กแตก
เพื่อนร่วมงานสองสามคนยืนจับกลุ่มนินทากัน พอเห็นเธอ ก็พากันเงียบกริบ
ฟานอินก้าวเข้าไปในห้องทำงาน ไม่สนใจสายตาหวาดหวั่นหรือลังเลของพวกเขา
เธอเพิ่งเข้ามา กำลังอ่านรายงานผลตรวจพันธุกรรม โทรศัพท์ที่วางไว้บนโต๊ะทำงานก็ดังขึ้น
ฟานอินเหลือบมอง ก่อนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดรับ
สายนี้มาจากสำนักงานใหญ่ของบริษัท
ผู้ช่วยของผู้บริหารระดับสูงคนหนึ่ง
ผู้ช่วยในสายส่งเสียงหัวเราะประจบประแจง เรียกขานว่า "พี่ฟาน"
"พี่ฟานครับ ฐานะของจ้าวคุนพี่ก็รู้ดี เขาเป็นหลานชายแท้ ๆ ของเมียประธานจ้าว เรื่องนี้มันช่าง..."
"เมื่อเช้านี้ประธานจ้าวโมโหใหญ่มาก"
"พี่ฟานครับ ว่าเรื่องนี้จะจัดการยังไงดี"
"ยังไงก็เกิดในเขตรับผิดชอบของพี่ สำนักงานใหญ่อยู่ไกลเกิน ถึงเราอยากช่วยก็สุดเอื้อมจริง ๆ ครับ"
อีกฝ่ายพูดจาเอาตัวรอดอยู่พักหนึ่ง แต่ฟานอินเอาแต่จ้องข้อมูลในมือ ไม่ได้ฟังสักคำ
พออีกฝ่ายพูดจบไม่ได้ยินฟานอินตอบ ก็ยิ้มแห้ง ๆ "พี่ฟานครับ"
ฟานอินวางข้อมูลในมือ "เรื่องนี้คุณมาบอกฉันก็ไม่มีประโยชน์ ฉันตัดสินใจเองไม่ได้ ต้องให้ทางสำนักงานใหญ่พิจารณา"