มีสุภาษิตเก่าบทหนึ่งกล่าวไว้ เหนือความตาย คำพูดย่อมหวานหู
ฟานอินหัวเราะเยาะในใจ สงสัยว่าตอนนี้ตัวเองกำลังอยู่ในสภาพนั้น
น่าเสียดายที่จี้หวยโจวเกลียดชังเธอเข้ากระดูกดำ ไม่ทันรอให้เธอเรียบเรียงถ้อยคำได้ เขาก็หมุนตัวเดินจากไป แม้แต่จะชายตามองเธอสักนิดยังขี้เกียจ
มองแผ่นหลังของจี้หวยโจวที่เดินจากไป ฟานอินหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดวีแชท หารายชื่อรูปโปรไฟล์สีดำอันหนึ่งในลิสต์แล้วกดเข้าไป พิมพ์ว่า: ข่าวคราวของจี้หวยโจวช่วงนี้ เธอรู้ไหม?
ส่งข้อความไป ปลายสายตอบกลับมาทันที: !!
ฟานอิน: ฉันอยู่ที่มองโกเลียใน
ปลายสาย: ให้ตายเถอะ พวกเธอเจอกันแล้ว!!
ฟานอิน: อืม
ปลายสาย: นี่มันบัดซบ เวรกรรมอะไรกัน
เรื่องราวของจี้หวยโจวในช่วงนี้ สุดท้ายฟานอินก็ไม่มีทางล่วงรู้
ได้ยินว่า ช่วงหลายปีมานี้เขาหายตัวไปราวกับไอระเหย
เหล่าพี่น้องเพื่อนฝูงเคยพยายามติดต่อเขา แต่เขาก็เหมือนตายไปแล้ว ไม่มีวี่แววแม้แต่ครึ่งเสียง