สิ้นเสียงของจี้หวยโจว เสียงน้ำในห้องอาบน้ำก็หยุดลงทันที
ต่อมา ประตูห้องถูกเปิดออก ฟานอินโพกเพียงผ้าขนหนูผืนเดียว ปรากฏตัวตรงหน้าเขาพร้อมไอเย็นจากน้ำที่อาบ
ในอากาศเงียบงันไปชั่วขณะ ดวงตาของจี้หวยโจวมืดลง ก่อนจะก้าวพรวดเข้าไป
ฟานอินถูกเขารุกจนถอยหลัง
ทั้งสองขยับตามกันไปทีละก้าว
จนกระทั่งฟานอินถูกดันจนหลังติดกับบานประตูห้องน้ำ
เสียงดังตุบ ในยามค่ำคืนอันเงียบสงัดของลานบ้าน เสียงนั้นชัดเจนอย่างยิ่ง
จี้หวยโจวก้มศีรษะลง กรามแน่น แววตาดุดัน
วินาทีต่อมา จี้หวยโจวโน้มเข้าใกล้ข้างหูฟานอิน น้ำเสียงแหบพร่าและหยาบกร้าว “รู้แก่ใจว่าฉันคิดยังไงกับเธอ แต่ยังกล้ามายั่วแบบนี้อีก?”
เส้นผมของฟานอินหยดน้ำลงบนไหล่เนียนเรียบของเธอ ไหลผ่านกระดูกไหปลาร้าลงไปซ่อนในผ้าขนหนู
ฟานอินเอียงศีรษะ สบตากับแววตาหม่นทะมึนของจี้หวยโจว ริมฝีปากแดงระเรื่อขยับ น้ำเสียงเรียบเฉย “ฉันยั่วเธอเหรอ?”
ลูกกระเดือกของจี้หวยโจวขยับขึ้นลง
ฟานอินพูดต่อ “ซูเยว่ซักผ้าทำกับข้าวให้เธอ สารภาพรักตรงๆ แถมยังแอบหยอกเย้าเล่นๆ เธอใจเต้นบ้างไหม?”
จี้หวยโจวกัดฟันกรอด
ริมฝีปากแดงของฟานอินขยับไปมา ฉีกหน้ากากของจี้หวยโจวออกจนหมด “ที่จริงก็คือตัวเธอเองนั่นแหละที่ยังไม่เลิกคิดกับฉัน”
คอและใบหูของจี้หวยโจวแดงซ่านขึ้นมาทันที ฟันขบกันดังกรอดๆ “ฟานอิน”
ฟานอินยืดคอตรง “ฉันไม่ได้หูหนวก ได้ยิน”
ตั้งแต่เล็กจนโต จี้หวยโจวไม่เคยเอาชนะฟานอินได้เลย