ข้อความหนึ่งดังขึ้นตามด้วยการระดมส่งไม่หยุด
[อีตาฟานอินนั่นสองวันก่อนไปถามเรื่องแกกับพวกเราหลายคน พวกเราจะบอกมันได้ไง? ปีนั้นมันทำกับแกยังไง พวกเรายังจำได้ดี]
[เฒ่าจี้ แกฟังคำหวังดีของพี่น้องสักประโยค อีตาฟานอินนั่นมียาพิษ แกอยู่ห่างมันให้ไกล]
[ตอนแรกถ้าไม่มีมัน แกจะไม่เรียนต่อมัธยมปลายแล้วไปเรียนอาชีวะแทนรึ?]
มองข้อความที่เด้งพรึ่บ จี้หวยโจวกดดับหน้าจอมือถือไม่ตอบ ยื่นมือไปยกแก้วเหล้าตรงหน้าขึ้นดื่มรวดเดียวหมด
ตอนนั้นเรื่องระหว่างจี้หวยโจวกับฟานอิน ในวงเล็ก ๆ ของพวกเขาไม่มีใครไม่รู้
ช่วงหลายปีนั้น จี้หวยโจวทะนุถนอมฟานอินอย่างกับแก้วตาดวงใจจริง ๆ
ถือไว้ในมือก็กลัวหล่น ใส่ปากก็กลัวละลาย
คิดถึงตรงนี้ จี้หวยโจวจุดบุหรี่ขึ้นมวนหนึ่ง