ฟานอินยุ่งวุ่นวายมาทั้งวัน ใกล้เลิกงานก็ได้รับข้อความวีแชทจากเหมียวลี่
[มีเรื่องจะบอกสองเรื่อง เรื่องแรก วันนี้หลี่ชิงทะเลาะกับโหยวจงในที่ประชุม แถมยังบอกโหยวจงว่าถ้าอยากไม่ให้คนอื่นรู้ ก็ต้องไม่ทำ เรื่องที่สอง เสวียหมิ่นน่ะ วันนี้ฉันอาศัยจังหวะคุยเรื่อยเปื่อยขอแอดเป็นเพื่อนด้วยแล้ว]
ฟานอิน: ขอบใจนะ
เหมียวลี่: เกรงใจอะไรกัน
ฟานอิน: ดูแลตัวเองให้ดีล่ะ
เหมียวลี่: ศุกร์นี้ฉันจะลาหยุดไปหาเธอ
ฟานอินไม่ได้ปฏิเสธ: ได้ เดี๋ยวไปรับ
ศุกร์นั้นมาถึงในพริบตา
ฟานอินลาหยุดหนึ่งวัน ขับรถเข้าไปในเมืองเพื่อรับเหมียวลี่โดยตรง
เหมียวลี่ออกมาจากสนามบินยังไม่พูดอะไร เพราะสนามบินไม่ว่าที่ไหนก็อยู่ไกลปืนเที่ยงเหมือนกันหมด
กระทั่งจากตัวเมืองถึงอำเภอเล็ก เธอถึงได้งงไปเลย
เหมียวลี่หน้าแดงด้วยความโมโห แทนความไม่พอใจให้ฟานอิน "นี่เธอได้เลื่อนตำแหน่งหรือถูกเนรเทศกันแน่"
เหมียวลี่มีใบหน้าเหมือนตุ๊กตาเด็ก
ผมสั้นประบ่า
น่ารักสุดๆ
แม้แต่เวลาโกรธก็ยังดูน่าเอ็นดูเป็นพิเศษ
ฟานลี่อมยิ้มที่มุมปาก ต่อหน้าคนสนิทเธอผ่อนคลายมาก "ก็พอๆ กันนั่นแหละ"
เหมียวลี่กัดฟันกรอด "ไอ้โหยวจงนั่นสมควรตายเป็นพันครั้ง"
ฟานลี่ "แค่พันครั้งจะพออะไร"
เหมียวลี่เห็นด้วย "พันครั้งหมื่นครั้งก็ไม่พอ"
พูดพลางเหมียวลี่ก็เบียดเข้าหาฟานอิน ไม่สนว่าเธอกำลังขับรถ ยื่นมือไปคล้องแขนเธอ "อินอิน เธอไม่รู้หรอก ตั้งแต่เธอออกจากเมืองหลวงมา ฉันกินไม่ได้นอนไม่หลับ น้ำหนักลดไปเยอะเลย"
ได้ยินคำพูดของเหมียวลี่ ฟานอินก็มองเธออย่างเอาจริงเอาจัง "มีด้วยเหรอ ผอมจริงหรือ"