ทั้งสองคนไม่ได้มีสีหน้าตื่นเต้นดีใจอะไร สายตาประสานกันแวบหนึ่งแล้วก็เบือนหนี
หยางซีไม่ได้สังเกตเห็นบรรยากาศผิดปกติระหว่างคนทั้งคู่ เธอกะพริบตาปริบ ๆ มองไปที่จี้หวยโจว
เมื่อเห็นว่าเขาไม่มองตน หยางซีจึงเบือนสายตากลับคืนด้วยความผิดหวังเล็กน้อย เอามือเท้าคางพลางมองไปทางฟานอิน แล้วพึมพำเสียงเบา "ไม่ปิดบังเธอหรอกนะ มีช่วงหนึ่งฉันเคยแอบสงสัยอยู่พักหนึ่งเลยล่ะ ว่าจี้หวยโจวจะไม่...เอ่อ...ไม่ได้เรื่องหรือเปล่า"
ตอนที่หยางซีพูดประโยคนั้น ฟานอินเพิ่งจิบเหล้าเข้าปากไปหนึ่งคำพอดี
เหล้าขาวร้อนแรงแสบจนชาลงคอ
แถมยังบวกกับความสะพรึงของเนื้อหาที่ได้ยินอีก
ทำให้เธอไอออกมาหลายทีก่อนจะหยุดได้
เมื่อเห็นท่าทางของเธอเช่นนั้น หยางซีก็กวาดความผิดหวังในตาทิ้งไปจนหมดสิ้น กลายเป็นรอยยิ้มขบขัน พลางกลั้นหัวเราะพลางพูดว่า "ปฏิกิริยารุนแรงขนาดนี้เชียว?"
ฟานอินยื่นมือไปคว้ากระดาษทิชชูมาเช็ดหน้าสองแผ่นแล้วปิดไว้ตรงปาก ก่อนจะไอออกมาอีกสองครั้ง
หยางซีโน้มตัวเข้ามาใกล้ "โกหกหน่า เมื่อก่อนฉันเคยมอมเหล้าเฮ่อจั๋วจนเมาแล้วถามดู ปกติดีทุกอย่างแหละ"
ในดวงตาคู่สวยของฟานอินเต็มไปด้วยประกายน้ำใสปริ่ม
เป็นปฏิกิริยาทางกายภาพที่เกิดจากการไอนั่นเอง
ฟานอินพูดขึ้นว่า "เธอชอบจี้หวยโจวมากขนาดนั้นเลยหรือ?"