"เจียงหลาวซาน! ภรรยาเจียงหลาวซาน! ออกมานะ!" ยังมีเสียงที่ทรงพลังอีกเสียงหนึ่ง
หวังชุยฮัวและหลิวอวี้จือรีบวิ่งออกไป
"แม่ ท่านพี่ใหญ่" หวังชุยฮัวยิ้มประจบ มือที่เปียกน้ำของนางยังเช็ดกับเสื้อผ้าหลายครั้ง
เจียงอวิ๋นหนิงพูดไม่ออก อีกแล้ว! รอบตัวเจ้าของร่างคนนี้มีตัวประหลาดมากมายขนาดนั้นเลยหรือ?
คนที่ยืนอยู่ที่หน้าประตูคือเจียงหลิ่วซื่อ ย่าของเจ้าของร่าง และเจียงโยวฟู่ ลุงใหญ่
"บ้านเจียงหลาวซาน!" เจียงหลิ่วซื่อเอามือทั้งสองข้างคาดเอว ดวงตาสามเหลี่ยมจ้องมองหวังชุยฮัว "เจ้าไอ้คนไม่มีความรู้สึก น่ารังเกียจ! ล่ากระต่ายได้ก็ไม่รู้จักส่งให้แม่กิน! ยังคิดจะกินคนเดียวอีก?"
เจียงโยวฟู่เอามือไพล่หลัง พูดอย่างสบายใจว่า "ใช่แล้ว หลานชายคนโตของเจ้าไม่ได้รับประทานเนื้อสัตว์มานานแล้ว รีบเอาออกมาเร็ว"
หวังชุยฮัวร้อนใจเหงื่อแตก "นี่...แม่ พี่ใหญ่ ครอบครัวเราก็ไม่ได้กินเนื้อมานานแล้ว หนิงหนิงเมื่อวานยังหัวกระแทก ต้องบำรุงนาง แม่ ข้าส่งให้ท่านครึ่งหนึ่งได้ไหม?"
นางเพิ่งเห็นกระต่ายตัวนั้น หลังจากถอดหนังและเครื่องในออกแล้ว อย่างน้อยก็ต้องมีสามจิน เหลือไว้หนึ่งจินครึ่งให้ครอบครัวได้ซดน้ำแกง และให้ลูกสาวกับหลานชายได้กินเนื้อบำรุงบ้าง
"ถุย!" เจียงหลิ่วซื่อยิ่งโกรธ "ครึ่งหนึ่ง? ขาดแม้แต่เส้นขนก็ไม่ได้! รีบส่งออกมาเดี๋ยวนี้ ครอบครัวพวกเจ้าคู่ควรกินกระต่ายหรือ?"
"ครอบครัวเรามีสิทธิ์อะไรไม่ได้?" เจียงอวิ๋นหนิงเดินออกมา
แม้จะโกรธมาก แต่นางก็ต้องอดกลั้นไว้
ในยุคนี้ความกตัญญูกดคนตายได้ เจ้าของร่างกับเจียงหลิ่วซื่อเพียงแยกบ้านกันแต่ไม่ได้ตัดขาดความสัมพันธ์ หากไม่ระวังก็จะถูกกล่าวหาว่าไม่กตัญญูส่งเข้าคุก