ฉู่เฟิงเลิกคิ้วเล็กน้อย แววตาฉายความประหลาดใจ
เดิมทีเขาคิดว่าต้องใช้กำลังปราบปรามผู้อาวุโสเหล่านี้ให้สิ้นซาก ไม่คาดคิดว่าจื่อซูเหอจะให้ความร่วมมือถึงเพียงนี้ ถึงขั้นยื่นตราเจ้าเมืองให้ด้วยตัวเอง ยอมรับตำแหน่งเจ้าเมืองของเขา นี่ช่วยลดความยุ่งยากไปได้มาก
เขายื่นมือรับตราเจ้าเมือง ตราหยกนี้มิใช่เพียงสัญลักษณ์ของเจ้าเมือง แต่ยังเป็นกุญแจสำคัญในการควบคุมค่ายกลพิทักษ์จวนจวนเจ้าเมือง
ผู้อาวุโสสี่เห็นดังนั้น เพียงลังเลหนึ่งวินาที ก็ก้าวขึ้นมาข้างหน้าทันที ประสานมือคารวะฉู่เฟิง เอ่ยด้วยน้ำเสียงนอบน้อม
“คารวะเจ้าเมือง ข้าขอถวายตัวรับใช้ท่านอย่างสุดกำลัง!”
ผู้รู้จักกาลเทศะย่อมเป็นยอดคน กำลังและฝีมือของฉู่เฟิงประจักษ์แก่ตา จื่อซูเหอเองก็ยอมสละอำนาจแล้ว หากยังขัดขืนต่อไป คงได้ลงเอยเช่นเดียวกับหวังตาน
แทนที่จะดันทุรังสู้ สู้ยอมจำนนแต่แรก อาจรักษาตำแหน่งและผลประโยชน์ของตนไว้ได้
ผู้อาวุโสคนอื่นๆ เห็นเหตุการณ์ ต่างก็ได้สติ
พวกเขามองสภาพน่าอนาถของหวังตานบนพื้น แล้วมองตราเจ้าเมืองในมือฉู่เฟิง รวมถึงพยัคฆ์อสูรสวรรค์ที่ยืนสงบข้างกายเขา ใจก็หมดสิ้นซึ่งความคิดขัดขืน
ทุกคนประสานมือคารวะฉู่เฟิงพร้อมกัน “คารวะเจ้าเมือง!”
ฉู่เฟิงโบกมือ น้ำเสียงอ่อนลงหลายส่วน
“ทุกท่านไม่ต้องมากพิธี นับจากนี้การปกครองเมืองเขียวขจี ยังต้องพึ่งพาท่านทั้งหลาย
ขอเพียงพวกเจ้าปฏิบัติหน้าที่อย่างเต็มกำลัง ข้าย่อมไม่ทำให้ต้องผิดหวัง”