ศัตรูพบหน้า ความแค้นลุกโชน!
หวังฉานจ้องเขม็งไปที่ฉู่เฟิง ดวงตาพลันลุกโชนด้วยเจตนาสังหารอันท่วมท้น
แรงกดดันแห่งขั้นอวี้จิงกลายเป็นพายุไร้รูปลักษณ์ พัดกวาดไปทั่วลานอสูร
“ไอ้สารเลวตัวน้อย เจ้าคือคนที่ฆ่าเทียนฝูบุตรข้าหรือ?”
ฉู่เฟิงกำกระบี่ซิงฉือ ใบกระบี่เปล่งประกายแสงดาวจาง ๆ คล้ายสัมผัสได้ถึงโทสะของเจ้านาย ส่งเสียงหวีดหวิวเบา ๆ
เจตนาสังหารที่รายรอบตัวเขาแน่นหนาจนกลายเป็นแก่นสาร ปะทะกับแรงกดดันของหวังฉาน ก่อคลื่นไร้รูปร่างระลอกแล้วระลอกเล่า
“สุนัขชั่ว! เจ้าฆ่าบิดาข้า หวังเทียนฝูเป็นเพียงจุดเริ่มต้น วันนี้ข้าจะพาสกุลหวังทั้งตระกูลลงหลุมฝังศพ!”
หวังฉานชะงักไปชั่วขณะ ก่อนจะเดือดดาลจนกลายเป็นเสียงหัวเราะ ดวงตาฉายแวบแห่งความเหยียดหยาม
“ดูท่าเจ้าจะรู้เรื่องหมดแล้ว แต่ข้ากลับสงสัยยิ่งนัก ใครให้ความกล้าเจ้ามายืนพูดโอหังเช่นนี้ต่อหน้าข้า?”
สายตาเขากวาดผ่านฉู่เฟิง ประหนึ่งมองซากศพ
“ขั้นจินตันกับขั้นอวี้จิงเหมือนเมฆกับโคลน ข้าแค่ปลายนิ้วเดียวก็ขยี้เจ้าตายได้”
จื่อซูเหอยืนอยู่ด้านหลังฉู่เฟิง สายตากวาดไปทางคุกใต้ดินโดยไม่รู้ตัว แววตาฉายความสิ้นหวังลึกซึ้ง
ในคุกใต้ดินไม่มีวี่แววใด ๆ ชัดเจนยิ่งนักว่าฉู่เฟิงไม่สามารถฝึกพยัคฆ์อสูรสวรรค์เชื่องได้
มิเช่นนั้นด้วยอุปนิสัยของอสูรร้ายตนนั้น ตอนนี้คงทะลวงออกจากคุกใต้ดิน แสดงฤทธิ์เดชไปแล้ว
ฉู่เฟิงลำพังคน ต่อกรกับหวังฉานขั้นอวี้จิง ไม่มีทางชนะเลยแม้แต่น้อย
หวังเทียนโซ่วจ้องมองฉู่เฟิง อดไม่ได้ที่เอ่ยขึ้น
“ท่านพ่อ ฉู่เฟิงนี่เข้าไปในคุกใต้ดินก็เพื่อฝึกพยัคฆ์อสูรสวรรค์ให้เชื่อง”
สิ้นคำ ทุกคนในสกุลหวังที่อยู่ในเหตุการณ์ชะงักไปก่อน ระเบิดเสียงหัวเราะเย้ยหยันอึกทึกดั่งฟ้าร้อง
สีหน้าของทุกคนเต็มไปด้วยความดูแคลน ประหนึ่งได้ยินเรื่องน่าขันที่สุดในโลก