เมื่อนางปรากฏตัวขึ้น ในชั่วขณะนั้น แทบทุกคนหยุดหายใจกันหมด
ทุกคนจ้องมองแขกผู้มาเยือนที่ไม่คุ้นหน้าคนนี้ที่โถงทางเข้าอย่างไม่ละสายตา
รูปลักษณ์ของนางค่อนข้างพิเศษ ผิดแผกจากคนทั่วไป
ผมยาวสีขาวราวสาหร่ายทะเลดูเหมือนมีแสงจันทร์บาง ๆ เกาะอยู่ ปล่อยสยายอยู่ด้านหลัง
นางสวมชุดเดรสสีแดงสไตล์วินเทจ บนศีรษะสวมหมวกปีกกว้างสีดำ ด้านหน้ามีตาข่ายสีดำบาง ๆ คลุมอยู่ เพิ่มความคลุมเครือให้กับใบหน้าที่งดงามประณีต ริมฝีปากแดงราวเปลวไฟโค้งขึ้นเล็กน้อย
นางใช้มือเปิดตาข่ายด้านหน้าหมวกออก ใบหน้าที่งดงามสมบูรณ์แบบปรากฏให้เห็นทั้งหมด ผิวที่ขาวเกินไปภายใต้แสงไฟที่โถงทางเข้าดูยิ่งประหนึ่งหยกขาวโปร่งแสง
ดวงตาสีม่วงชมพูคู่หนึ่งเปล่งประกายแสงที่ชวนให้หลงใหล ใต้ดวงตามีไฝน้ำตาแต้มไว้ เพิ่มความเย้ายวนขึ้นอีกเล็กน้อย
นางกวาดสายตามองทุกคนในห้องรับแขกทีละคน หยุดสายตาอยู่ที่อวี๋พ่านเอ๋อร์ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็หยุดที่กวนถงซึ่งสวมชุดแดง และรอยยิ้มที่มุมปากแดงก็ค่อย ๆ เข้มขึ้น
“ทุกท่าน สวัสดีตอนเย็น!” นางเป็นผู้บุกรุกที่จู่ ๆ ก็เข้ามา แต่กลับมั่นใจราวกับเป็นเจ้าของสถานที่ ยิ้มพร้อมกับปลอบผู้มาเยือนที่บุกเข้ามาในบ้านของนาง “ฉันคือผู้หญิงคนที่ห้า อวี้เฉียว”
เมื่อริมฝีปากแดงนั้นเอ่ยคำว่า “อวี้เฉียว” ออกมา สีหน้าของกวนถงซีดขาวราวกระดาษ
[คุณได้ยินที่นางพูดไหม] มือของกวนถงกำที่วางแขนโซฟาแน่น นางกลัวว่าร่างกายที่สั่นเทาอย่างรุนแรงจะทำให้คนอื่นมองว่าแปลก [นางบอกว่านางคืออวี้เฉียว!]
เพราะตื่นเต้นมากเกินไป เสียงของกวนถงในพื้นที่จิตใต้สำนึกจึงแหลมคมและเสียดหู
ระบบ G408 รู้สึกไม่พอใจอยู่บ้าง
มันมองเห็นหญิงงามผู้ที่ทำให้ผู้คนตะลึงคนนั้นผ่านประสาทสัมผัสทั้งห้าของกวนถง
แม้จะเป็นระบบที่ไร้คุณสมบัติ แต่มันก็ยังถูกความงามอันน่าตะลึงนี้ทำให้ตาพร่าไปชั่วขณะ