เมื่อกลับมาถึงห้อง หยูฟูชวนก็เปิดเน็ตสตาร์ หัวข้อที่เกี่ยวกับการคอสเพลย์ของอวี้เฉียวยังคงครองอันดับสูงไม่เปลี่ยนแปลง
[เฉียวเฉียว โปรดรักใคร่ข้าด้วยเถิด: คนอื่นล้วนต่อหน้าอย่างหนึ่งลับหลังอย่างหนึ่ง มีเพียงข้ากับอาจารย์ที่อยู่ด้วยกันสามชั่วโมงสี่รอบ⊙▽⊙]
[โจ๊กเฉียวลิลลี่: ดินแดนอันเวิ้งว้างแห่งเขตสิบแปดของสหพันธ์ อาจารย์โปรดรีบมาแต่งงานกับข้าเร็ว!]
[แก้วตาดวงใจเฉียวเฉียว: ขอโทษที ข้าไม่เล่นเกม ข้าแค่อยากถามว่านี่คือตัวละครใดกัน ข้าคิดว่านางคล้ายคน ๆ หนึ่ง ขออภัย (โค้งคำนับ) ข้ามิได้ตั้งใจพูดนอกเรื่อง แต่เหมือนจริง ๆ เจ้าค่ะ! โปรดอย่าประณามข้าทางเน็ตเลย เพื่อจะส่งความเห็นนี้ ข้าทุ่มเทความกล้าทั้งหมดที่มีจริง ๆ นางเหมือนนายของข้ายิ่งนัก!]
……
หยูฟูชวนดูรูปหมู่และวีดิทัศน์ทั้งหมดที่เกี่ยวข้องกับหัวข้อบนเน็ตสตาร์
เขารู้สึกว่าตัวเองบ้าไปแล้วจริง ๆ!
เหตุใดยิ่งดูยิ่งรู้สึกว่าคนที่ปรากฏตัวที่ถนน 006 ในตอนนั้นคืออวี้เฉียวในเกมกันแน่?
เขายุ่งผมของตัวเองจนยุ่งเหยิง
เหมือนจริง ๆ!
โดยเฉพาะแววตานั้น!
ราวกับว่านางออกมาจากเกมจริง ๆ!
ใกล้จะบ้าแล้ว หยูฟูชวนยิ้มอย่างขมขื่น
—
อวี้เฉียวเปิดประตูมิติ คราวนี้กลับปรากฏตัวในห้องน้ำอีกครั้ง ห้องเล็ก ๆ ในห้องน้ำส่งเสียงดังกระแทกอีกแล้ว เพียงแต่คราวนี้นางได้ยินเสียงครางอ่อนหวานของหญิงสาว
อวี้เฉียวยังสวมเสื้อผ้าที่ซางจิ่งเยว่ให้อยู่ นางเปิดกระเป๋าใบเล็ก ๆ ข้างในจัดหมวดหมู่ไว้อย่างดีแล้ว นางพบการ์ดทองคำใบนั้นกับหน้ากากอนามัยอันหนึ่ง
นางสวมหน้ากากอนามัย แล้วฟังความเคลื่อนไหวในห้องข้าง ๆ
คู่นั้นคิดว่าห้องน้ำไม่มีคนอื่น เสียงจึงคุยโวโอ้อวดเป็นพิเศษ
อวี้เฉียวรู้สึกแกล้ง ๆ ในใจ จงใจผลักประตูห้องของตัวเองออกเสียงดังมาก
นางคิดว่าเสียงของพวกเขาจะเบาลงสักหน่อย กลับไม่คิดว่าเสียงอีกฝ่ายยิ่งกำเริบเสิบสานขึ้นไปอีก
อวี้เฉียว: ...
อวี้เฉียวรู้สึกว่าตัวเองกลายเป็นตัวเร้าอารมณ์ให้พวกเขา