หากเป็นไปได้ เฟิงอี้ก็อยากมองอวี้เฉียวเช่นนี้ไปตลอด
แต่ อาจารย์เจียวบอกไว้แล้วว่า ภาพลักษณ์เป็นสิ่งสำคัญที่สุด
เฟิงอี้จึงทำได้เพียงลุกขึ้นอย่างเงียบเชียบ แปรงฟันล้างหน้าเสร็จก็ค่อย ๆ กลับเข้าไปนอนใต้ผ้าห่มอีกครั้ง ครั้นอวี้เฉียวตื่น เขาก็ทักทายนางยามเช้าด้วยใบหน้าสดชื่นสะอาดสะอ้าน
“อรุณสวัสดิ์!” อวี้เฉียวหาวหวอด พลิกตัวหันไปอีกด้าน โดยไม่แม้แต่จะมองเฟิงอี้สักแวบ
ในใจเฟิงอี้ยังคงรู้สึกผิดหวังอยู่บ้าง ทว่าไม่นานก็ปรับสภาพจิตใจได้
อวี้เฉียวอยู่บ้านสั้นเกินไป ตลอดทั้งปีรวมกันก็เพียงสามเดือนกว่า เวลามากกว่าครึ่งนางอยู่ที่มหาวิทยาลัย
เวลาที่เขาได้อยู่กับอวี้เฉียวนั้นน้อยกว่าเวลาที่เสิ่นเยี่ยนได้อยู่กับนางมาก
เพราะฉะนั้น เขาต้องทะนุถนอมเวลาที่อวี้เฉียวอยู่บ้านให้ดี
“ผมไปจัดการงานก่อนนะ” เขาเอ่ยเสียงเบา
แม้รู้ว่าอวี้เฉียวหลับไปอีกแล้ว เขาก็ยังอยากกระซิบบอกนางเช่นนี้ ราวกับจะได้สวมบทคนรักของนางอยู่สักไม่กี่วินาที
เฟิงอี้ไม่ได้ไปบริษัท ภายใต้การดูแลของเขา ตระกูลเฟิงดำเนินงานตามระบบอย่างรัดกุมมาโดยตลอด ต่อให้เฟิงอี้หายตัวไปทั้งเดือน ก็ไม่ส่งผลกระทบต่อการดำเนินงานของตระกูลเฟิง
เขารับเอกสารสำคัญที่ผู้ช่วยพิเศษคัดเลือกไว้ผ่านคอมพิวเตอร์ ตรวจอ่านอย่างละเอียด แล้วกำหนดผู้รับผิดชอบที่เกี่ยวข้องเรียบร้อย
ตอนแรก เฟิงอี้ตั้งใจจะถือคอมพิวเตอร์ไปใช้ในห้องหนังสือ เพื่อไม่ให้รบกวนการนอนของอวี้เฉียว แต่เขากังวลว่าหลังจากตนออกไปแล้ว อาจมีใครเผลอเข้ามาในห้องของเขา