อวี้เฉียวลืมตาขึ้นมา ก็พบว่าตัวเองถูกเบียดอยู่ที่มุมหนึ่งในห้องโดยสารรถตู้ และนอกจากนางแล้ว ในรถตู้คันนี้ยังมีผู้คนอัดแน่นอยู่อีกสิบกว่าคน
กลิ่นน้ำมันเครื่อง กลิ่นหนัง กลิ่นเหงื่อไคล กลิ่นคาวเลือด กลิ่นสาบดิน... กลิ่นสกปรกเหล่านี้ลอยคลุ้งอยู่ในพื้นที่แคบ ๆ รวมกับตัวรถที่โคลงเคลงเพราะถนนที่ย่ำแย่ ทำเอาอวี้เฉียวแทบจะอาเจียนออกมาตรงนั้น
อวี้เฉียวรู้สึกได้ว่าสมองและท้องของตัวเองกำลังปั่นป่วนไปหมด นางเบียดร่างตัวเองเข้าไปในมุมให้มากขึ้นอีกหน่อย บีบจมูกไว้ พยายามกลั้นน้ำย่อยที่ผุดขึ้นมาจากท้อง
"ระบบ 514! นายเปลี่ยนร่างให้ฉันได้ดีจริง ๆ นะเนี่ย!" อวี้เฉียวกัดฟันพูดในพื้นที่จิตใต้สำนึก
ระบบ 514 เองก็เดือดจัด: "จะไปโทษฉันได้ยังไง! ก่อนหน้านี้ฉันจับฉลากได้ร่างนักวิจัยให้เธอช่างดีอะไรขนาดนั้น! ก็เธอนี่แหละบื้อซื่อ! ให้แค่ล้างขวดแก้ว กลับระเบิดเอา ๆ ได้ ระเบิดจนตัวเองตายไปแล้ว! ฉันดูข้อมูลพิชิตในโรงงานมาตั้งมากมาย ยังไม่เคยเห็นใครระเบิดตัวเองตาย! ดูคนอื่นเขาตายกันอย่างมีระดับแค่ไหน แล้วดูเธอสิ!"
"บอกแล้วไงว่าฉันเป็นสายศิลป์! สายศิลป์! ตั้งแต่แยกสายตอนมัธยมปลายปีสอง ฉันไม่ต้องแตะต้องเคมีอีกแล้ว! ตลกชะมัด พอเรียนมหาวิทยาลัย ฉันทำเลขมัธยมต้นยังไม่ได้เลย นายจะให้ฉันจำความรู้เคมีได้ยังไง?" อวี้เฉียวพูดอย่างมีเหตุมีผลเป็นพิเศษ
ระบบ 514 ปวดหัวจะแย่: "ฉันจะไปรู้ได้ยังไงว่าเธอจะไร้ประโยชน์ขนาดนั้น! ไม่ใช่ว่าคนมหาวิทยาลัยเขามีไอคิวเฉลี่ยสูงมากนักหรือไง?"