น้ำเสียงมั่นใจของนางทำให้กวนถงพูดไม่ออกไปเลย
เดิมทีลู่หลิงหลิงที่รู้สึกปมด้อยก็ต้องตะลึงไปด้วย
ยุคนี้การเป็นคนไร้ประโยชน์มันน่าภาคภูมิใจขนาดนั้นเลยหรือ?
ลู่หลิงหลิงรู้สึกมึนงงไปหมด
ตอนแรกนางคิดว่าตัวเองฟังผิดไป
แต่อวี้เฉียวสัมผัสได้ถึงความสงสัยของนาง ก็ส่งสายตาที่เต็มไปด้วยความมั่นใจมาให้ราวกับจะบอกว่า "เชื่อฉันเถอะ"
ข้อความลอยก็พากันแตกตื่น
[ฮ่า ๆ ๆ ๆ สมแล้วที่เป็นที่รักของฉัน! ตรงไปตรงมา บริสุทธิ์ ไม่เสแสร้งขนาดนี้!]
[อาชีพของที่รัก คือความฝันของฉัน!]
[พวกเธอสังเกตไหม? สายตาเล็ก ๆ น้อย ๆ ของเฉียวเฉียวเมื่อกี้น่ารักสุด ๆ ไปเลย! อ๊ากกก อยากหอม อยากกอด อยากอุ้มขึ้นสูง!]
[พูดตามตรง ถ้าฉันรวยเหมือนที่รัก ฉันก็อยากเป็นคนไร้ประโยชน์เหมือนกัน]
สวีจื่อเฉียนและเยี่ยเจียหรานต่างก็ขำกลั้นไม่อยู่
โจวอีเฟย์จับได้ว่าอวี้เฉียวส่งสายตาให้ลู่หลิงหลิง ดวงตารูปพีชเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่สดใส หัวใจทั้งดวงอ่อนโยนลง
มุมปากของเผยซินเยียนก็ยกขึ้นเล็กน้อยจนแทบมองไม่เห็น น้ำเสียงนุ่มนวลเบาสบาย: "เช่นนั้นเฉียวเฉียวเตรียมวิดีโอไว้แล้วหรือไม่?"
"เตรียมไว้แล้ว" อวี้เฉียวหยิบแฟลชไดรฟ์สีดำออกมาจากกระเป๋าชุดเล็ก ๆ แล้วโยนให้เผยซินเยียน ลงสู่มือของเขาพอดี "รบกวนเปิดให้หน่อย ขอบคุณนะ"
"ไม่ต้องเกรงใจ" เผยซินเยียนรับไว้พอดี มุมปากยังคงรูปโค้งเดิม
วิดีโอของอวี้เฉียวเริ่มเปิดเล่น
แตกต่างจากวิดีโอของคนอื่น ๆ ตอนเริ่มวิดีโอปรากฏคฤหาสน์อิฐแดงสูงตระหง่านหลังหนึ่ง กระจกสีและยอดแหลมทำให้ดูเหมือนปราสาทในเทพนิยาย แสงพระอาทิตย์ยามเย็นเวลาหกโมงทอดลงบนคฤหาสน์ เพิ่มความรู้สึกของความเก่าแก่ผ่านกาลเวลา