[ไม่มีสายเลือดเดียวกัน!!!]
เฟิงอี้เพิ่งลงจากเครื่องก็ได้รับโทรศัพท์จากโจวจื่อจวิ้น
เสียงกวนบาทาของโจวจื่อจวิ้นลอยออกมาจากโทรศัพท์มือถือ: "โอ้ยๆ ประธานเฟิงผู้ตรากตรำทั้งวันทั้งคืนถึงยอมกลับมาเสียที ตายแล้ว บ้านใกล้จะถูกขโมย ใครบางคนยังมีอารมณ์ไปคุยธุรกิจที่นิวยอร์กอยู่ได้..."
เฟิงอี้ที่ยังปรับเวลาไม่ทันเหนื่อยล้าบีบขมวดคิ้วของตัวเอง น้ำเสียงเต็มไปด้วยความหงุดหงิด: "พูดเรื่องสำคัญ"
"พ่อแกพาลูกเลี้ยงและลูกนอกสมรสมาขอเข้าตระกูลอีกแล้ว" รู้จักอารมณ์ของเฟิงอี้ดี โจวจื่อจวิ้นจึงทำเสียง "เฮอะ" แล้วสรุปเรื่องด้วยสิบหกคำ
"แค่นี้เอง?"
โจวจื่อจวิ้นได้ยินน้ำเสียงไม่ยี่หระของเฟิงอี้ก็รู้ทันทีว่าเขาไม่ได้ใส่ใจเรื่องนี้เลยสักนิด
จริงด้วย พ่อของเฟิงอี้ก็ไม่ใช่ครั้งแรกที่ทำแบบนี้ แต่ทุกครั้งก็ยังไม่ทันได้เข้าประตูใหญ่ของบ้านตระกูลก็ถูกปู่เฟิงไล่ไปก่อนแล้ว กลายเป็นเรื่องขำในวงการไปแล้ว
"แต่ครั้งนี้ไม่เหมือนเดิม" โจวจื่อจวิ้นไม่ค่อยได้จริงจังสักเท่าไหร่ น้ำเสียงพูดก็เปลี่ยนไป "เท่าที่ฉันรู้ ลูกนอกสมรสคนนั้นย้ายเข้าบ้านตระกูลแล้ว"
เฟิงอี้หยุดฝีเท้า: "แน่ใจนะ?"
"จริงแท้แน่นอน หล่อนเพิ่งสอบติดมหาวิทยาลัยจี เป็นเด็กเรียนดีด้วย ได้ยินว่าปู่แกชอบหล่อนมาก พอรู้ว่าหล่อนสอบติดมหาวิทยาลัยจีก็ยกบ้านซีหยวนให้หล่อนทันที แค่หล่อนออดอ้อนหน่อย ท่านก็โทรหาอธิการบดีมหาวิทยาลัยจี งดการฝึกทหารให้หล่อนเลย"