หลินเจียเม้มริมฝีปากแน่นยิ่งขึ้น มือลูบไปที่ร่างของอวี้เฉียวผ่านเสื้อคลุมตัวนอก "ข้าจะพยายาม"
นางก้มหน้าลง ไม่มองสีหน้าของคนอื่น แต่ก็ยังได้ยินเสียงหัวเราะเย้ยหยัน
คนเหล่านี้พูดจาวุ่นวายอะไร อวี้เฉียวไม่สนใจ นางเพียงรู้สึกอึดอัดเหลือเกิน
เสื้อคลุมของหลินเจียคลุมร่างนางไว้ตลอด พื้นที่ปิดทึบเช่นนี้ทำให้อวี้เฉียวทรมานใจ
พวกนี้มีธุระหรือไม่มีธุระกันแน่!
พูดจบแล้วยังไม่ไปอีก?
แมวอยากออกไป!
หลินเจียรู้สึกได้ถึงการดิ้นของอวี้เฉียว มือทั้งสองวางบนเสื้อคลุม ปิดบังไว้เล็กน้อย
นางก็ไม่อยากให้แมวน้อยต้องอึดอัดเช่นนี้ แต่นางเกรงว่าหานมู่เฉินและคนอื่น ๆ จะบังคับให้นางทิ้งแมว
ต้องรู้ว่าหานมู่เฉินเคยกล่าวในบทสัมภาษณ์หลายครั้งว่าเขาชอบสุนัขที่ซื่อสัตย์ และเกลียดแมวอย่างยิ่ง
ยิ่งนางกลัวสิ่งใด สิ่งนั้นก็ยิ่งมา
"หลินเจีย สิ่งที่อยู่ใต้เสื้อคลุมของเจ้าคืออะไร?"
หลินเจียเงยหน้าขึ้น ก็เห็นโยวซั่วซึ่งนั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม
ในGlorya หลินเจียไว้ใจในน้ำใจของหัวหน้าวงเมิ่งหยวนเจิงมากที่สุด ส่วนหานมู่เฉินแม้จะรังเกียจนางว่าฝีมือย่ำแย่ตลอด แต่ก็เป็นเพียงแค่เด็กเอาแต่ใจที่ชอบพูดจา หลานชายตระกูลถูผู้นี้มีนิสัยอ่อนโยน ดูเป็นสุภาพบุรุษอยู่เสมอ
หลินเจียกลัวโยวซั่วที่สุด
ดวงตาที่ซ่อนอยู่หลังแว่นตากรอบทองคำนั้นเหมือนงูพิษที่เฝ้าดูเหยื่ออย่างเงียบ ๆ รอจังหวะที่จะตะครุบเหยื่อในคราเดียว