อวี้เฉียวเองก็อดสงสัยไม่ได้ แอบเผยอเปลือกตาเล็กน้อย มองลงไปข้างล่าง กลับพบว่าผักที่ปลูกอยู่ในลานบ้านของวิลล่าเดิมนั้นจู่ๆ ก็โตขึ้นหลายเท่า ต้นไม้เตี้ยๆ กลายเป็นยักษ์ใหญ่เสียดฟ้า จนแม้แต่วิลล่ายังถูกทะลวงพัง กระท่อมงดงามเดิมกลายเป็นซากปรักหักพัง
พื้นดินกลายเป็นชั้นน้ำแข็งเกาะหนา แช่แข็งเท้าของผู้คนมากมาย ทำให้พวกเขาติดอยู่กับที่ ขยับเขยื้อนไม่ได้
บนต้นไม้ยักษ์มีเถาวัลย์หนาๆ งอกออกมา เถาวัลย์เหล่านั้นเติบโตอย่างบ้าคลั่ง ฟาดลงมาทีหนึ่ง ก็ปัดเป่าผู้มีพลังพิเศษหลายคนให้กระเด็นไป ปืนยาวของกองทัพไม่อาจทำอะไรเถาวัลย์หนาเหนียวเหล่านี้ได้
ฮัวโจผมดำตาสีเลือดใช้พลังพิเศษสายลม บังหน้าเถาวัลย์ หลบหนีออกจากวงล้อมได้
เมื่อถึงหน้าฐานทัพ เขากอดอวี้เฉียวลงสู่พื้นอย่างราบรื่น แล้วรีบหยิบมอเตอร์ไซด์คันหนึ่งออกมาจากพื้นที่เก็บของ
ตอนนี้คนในฐานทัพต่างถูกขังอยู่ชั่วคราวใน"ป่า"เขียวขนาดยักษ์นั้น ฮัวโจห่อตัวอวี้เฉียวแน่นหนาแล้ว จึงพานางขึ้นมอเตอร์ไซด์
อวี้เฉียวที่ถูกห่อตัวเหมือนดักแด้ ท่ามกลางลมหนาวที่พัดโชย รู้สึกตื่นเต้นจนตะโกนถามเสียงดังว่า"พวกเราจะไปไหน?"
ที่เมื่อครู่แอบมองจากกลางอากาศเพียงชั่วครู่ ทำให้อวี้เฉียวอารมณ์ดีขึ้นมาก
ท่ามกลางเสียงลม มีเสียงหัวเราะของฮัวโจดังมา
"ฐานทัพจินกั๋ว"
ฐานทัพปลอดภัยเมืองแซดถูกทิ้งไว้เบื้องหลังทั้งสองคนไกลโพ้น ในชั่วขณะนั้น ฮัวโจลืมไปว่าตนอยู่ในยุคดับสิ้นโลก ลืมสถานะซอมบี้ของตน ลืมสิ่งที่เรียกว่าการช่วยโลกอันยิ่งใหญ่ ลืมประสบการณ์อันเจ็บปวดในห้องแล็บเมื่อชาติก่อน
เขารู้สึกเหมือนกลายเป็นหนุ่มยากจนในเทพนิยาย พาองค์หญิงผู้เป็นที่รักหนีตามกันไปด้วยกัน ออกจากปราสาทที่เหมือนกรงขัง ออกไปเที่ยวเตร่ทั่วหล้า!
ระบบ 514 ตื่นเต้นจนน้ำตาแทบไหล
ช่างเป็นความรักของพ่อที่ยิ่งใหญ่เสียจริง!