แต่เขาทนไม่ไหวจริงๆ เช้านี้ได้ยินเสียงเอะอะโวยวายของครูและนักเรียนกลุ่ม ก็อดคิดถึงสิ่งละเล่นที่ใช้ระบายอารมณ์เมื่อวานไม่ได้
หน้าตาของนางย่อมเทียบไม่ได้กับหนุ่มรูปงามที่โจวตงเฝ้าฝันถึง แต่ว่าผิวขาวดั่งหิมะและผมยาวสีดำนั้นช่างคล้ายคลึงอยู่บ้าง
ในฐานะผู้ใช้พลังธาตุดินระดับสอง โจวตงไม่ได้เดือดร้อนอะไรกับเหวินหลานที่เพิ่งปลุกพลังน้ำแข็งขึ้นมาเมื่อเขาไม่ใส่ใจ
เขาผลักซูเจินลี่ล้มลงกับพื้นอีกครั้ง แล้วคว้าตัวเหวินหลานที่ตกใจกลัวไว้ พยุงนางเดินไปทางห้องน้ำ
โจวตงทำเสียงดังไม่น้อย เขารู้ดีว่าชายหนงามผู้นั้นกำลังจ้องมองเขาอยู่ในตอนนี้
คิดถึงตรงนี้ ลมหายใจของเขาก็เริ่มถี่กระชั้นขึ้น
เป็นดังที่โจวตงคิดไว้ อวี้เฉียวกำลังจ้องดูเรื่องน่าเวทนาอยู่จริงๆ
ฉากแบบนี้ นางเคยเห็นมานับครั้งไม่ถ้วนตั้งแต่ยังเด็ก
ปีศาจตนนั้นก็ลากแม่ที่สิ้นหวังของนางเข้าห้องนอนอย่างนี้ไม่รู้กี่ครั้ง
นางเหมือนเห็นใบหน้าของแม่ อวี้ชิง
ตอนนั้นแม่ของนาง คงสิ้นหวังไม่ต่างกันสินะ?
"ฮัวโจ ช่วยนางหน่อยเถอะ!" นางหลุบตาลงเล็กน้อย มือขวากำข้อมือของฮัวโจไว้แน่น
ฮัวโจสัมผัสได้ถึงความผิดปกติในตัวนาง "ได้"
มือของอวี้เฉียวคลายออก
แต่เพียงฮัวโจจะลงมือ ก็มีคนชิงลงมือก่อน
"โจวตง ปล่อยนาง"
เป็นเยี่ยนจื่อเหยา
ปลายนิ้วของเขายังคีบบุหรี่ที่จุดไว้ครึ่งมวน เอนกายพิงกำแพงอย่างเซื่องซึม
"แต่พี่เยียน..." โจวตงไม่คิดว่าเยี่ยนจื่อเหยาจะออกหน้า แต่ที่ผ่านมาเยี่ยนจื่อเหยาไม่เคยขัดขวางเขามาก่อนเลย
"ปล่อยนาง"
เยี่ยนจื่อเหยาเขี่ยขี้บุหรี่บนมวนทิ้ง น้ำเสียงของเขาแผ่วเบา แต่กลับทำให้โจวตงไม่กล้ากำเริบเสิบสาน
"ขอรับ" โจวตงหมดอารมณ์ ปล่อยมือที่ลากเหวินหลาน
"พี่เยียนท่าน..." โจวตงไม่ได้จากไป ยังยืนอยู่ที่เดิม เขารู้สึกกระวนกระวาย กลัวว่าเรื่องที่ตัวเองคิดลามกกับอวี้เฉียวจะถูกเยี่ยนจื่อเหยารู้ แต่ยังพูดไม่ทันจบ ก็รู้สึกเจ็บแปลบที่แผ่นหลังเหมือนถูกเข็มทิ่ม