เข้าไปในซูเปอร์มาร์เก็ต อวี้จ้านเข็นรถเข็น ลั่วซูเดินตามข้าง ๆ
เลือกเครื่องปรุงในครัวกับผักง่าย ๆ แล้ว ลั่วซูก็หยุดยืนตรงจุดวางผักชี
"จะกินเหรอ?" อวี้จ้านเอียงคอมองเธอ
"ไม่รู้เหมือนกัน รู้สึกว่าลองดูได้นะ"
ลั่วซูนึกถึงเช้าวันนั้นที่ได้กลิ่นผักชีจากตัวเขา รู้สึกเหมือนว่าก็ไม่ได้น่าขยะแขยงอะไร
อวี้จ้านเบะปากพยักหน้า ลูบจมูกตัวเองเบา ๆ อย่างแทบไม่มีใครสังเกต
จากนั้นก็ตั้งใจหยิบผักชี เลือกกำที่สด ๆ ใส่ลงในรถเข็น
ซื้อของได้เกือบครบแล้ว เขาก็เข็นรถไปที่โซนขนม หยิบมันฝรั่งทอด โยเกิร์ต บิสกิต และขนมอื่น ๆ มาเยอะแยะ
"คุณก็ชอบกินขนมเหมือนกันเหรอ?" ลั่วซูถาม
"ตุนไว้ให้คุณ แต่กินมากไปไม่ดีนะ ไม่ดีต่อกระเพาะ" จริง ๆ แล้วเขาไม่ชอบกิน แค่เห็นข้างห้องนั่งเล่นมีชั้นวางขนมเพิ่มขึ้นมา บนชั้นมีขนมเต็มไปหมด
ช่วงครึ่งเดือนมานี้ได้ยินป้าหลีบอกว่าหล่อนไม่ค่อยกลับมากินข้าว ขนมก็กินจะหมดแล้วแต่ยังไม่มีเวลาซื้อ ฉวยโอกาสที่หล่อนไม่ค่อยกลับมา และเขาก็ไม่ยุ่ง เลยลาหยุด
ส่วนหล่อนนั้นครึ่งเดือนที่ผ่านมา คงจะไปตัดเสื้อให้อวี้จ้าน
ลั่วซูเม้มปากยิ้มบาง ๆ เมื่อกี้ยังลังเลอยู่ว่าจะซื้อขนมดีไหม กลัวโดนเขาดุ
ตอนนี้ดีแล้ว ขอหยิบฉวยได้อย่างเปิดเผย
ตอนคิดเงิน ลั่วซูเป็นคนจ่าย พนักงานเก็บเงินมองอวี้จ้านที่ตัวสูงใหญ่อยู่ข้าง ๆ ด้วยสายตาเย็นชา
แต่งตัวดูดีหรูหรา แต่ไม่มีน้ำใจซักนิด
ลั่วซูก็อ่านสีหน้านี้ออก แต่ก็ช่างเถอะ ยังไงเขาก็ไม่ค่อยกลับมา ตัวเองกินคนเดียว เงินเล็กน้อยแบบนี้ยังพอมี
หล่อนเพิ่งหยิบโทรศัพท์ออกมา ก็ถูกอวี้จ้านแย่งไป เขาเปิดหน้าการชำระเงินเริ่มต้น เลือกบัตรเสริมของเขา