[เฮ้ย! ฟังฉันอยู่หรือเปล่า? ซูเอ๋อร์? หืม? สัญญาณไม่ดีเหรอ? ไม่น่านะ...] เสี่ยวหยูเอ๋อร์ในสายโทรศัพท์แทบจะนึกว่ามือถือตัวเองพัง
ไม่มีใครคาดคิดว่าเวลานี้อวี้จ้านกำลังยืนอยู่ที่ระเบียงห้องนั่งเล่น มือทั้งสองสอดอยู่ในกระเป๋าเสื้อโค้ทสีดำ ดวงตาคู่คมมองเธออย่างลึกซึ้ง
ท่ามกลางเกล็ดหิมะโปรยปราย มองไม่เห็นสีหน้าของเขา หวังว่าเขาจะมองไม่เห็นสีหน้าของเธอเช่นกัน
ลั่วซูค่อยๆ ลดมือถือที่แนบหูลง
ตรงนี้มีหลุมทรายไหมนะ? อยากเอาหัวมุดลงไปจัง...
นักออกแบบห้องสวีทบ้าบอคนไหนกันที่ออกแบบมาแบบนี้?! ห้องนอนกับระเบียงห้องนั่งเล่นมันเชื่อมถึงกันได้!
เธอชะงักงันอยู่กับที่
เขามายืนอยู่ตรงนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่?
ได้ยินอะไรไปบ้าง?
ลั่วซูกัดริมฝีปาก หันหลังกลับแบบกลไก แสร้งทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้น แล้วเดินเข้าไปในห้อง
อ๊าก!!!!
ชั่วขณะหนึ่งมีความคิดอยากตายหนีตรงนั้นเลย—
ไม่รู้ว่าวางสายไปตอนไหน ลั่วซูรีบส่งข้อความไปหาเสี่ยวหยูเอ๋อร์
[บทสนทนาถูกเขาได้ยินแล้ว ฉันต้องทำยังไง?]
[จูบเขาก็จบแล้ว ไม่ต้องอธิบาย]
ทำแบบนั้นได้จริงเหรอ? แค่จูบแล้วจบเลย? เรื่องอื่นจะไม่เกิดขึ้นแล้วใช่ไหม?
ลั่วซูกลืนน้ำลาย ภาพที่ไม่ควรโผล่มาในหัวก็ผุดขึ้นมาอีก
——
นานทีเดียว
“ก๊อก ก๊อก—” เสียงเคาะประตูดังขึ้น
ลั่วซูตบแก้มตัวเองเบาๆ ปรับสภาพจิตใจ แล้วเปิดประตู
ร่างสูงทึมของอวี้จ้านยืนอยู่ตรงหน้าเธอ
“หิวมั้ย? ไปหาอะไรกินหน่อยไหม?”
เขาสวมเสื้อโค้ทขนสัตว์สีดำ ด้านในเป็นเสื้อไหมพรมสีขาว ดูสูงสง่ามีรสนิยม
ลั่วซูเพิ่งสังเกตตอนนี้เองว่าสไตล์การแต่งตัวของทั้งคู่เหมือนกัน ด้านนอกเสื้อโค้ทขนสัตว์สีดำ ด้านในเป็นเสื้อไหมพรมสีขาวแบบเดรส