ห้านาทีก่อนแฟชั่นวีคจะเริ่ม ลั่วซูเพิ่งรีบร้อนมาถึงที่นั่งของเธอ
ตอนนี้ในงานแทบทุกคนมาถึงแล้ว ลั่วซูหอบหายใจนั่งลงบนเก้าอี้ พยักหน้าให้อวี้จ้าน
อวี้จ้านมองเหงื่อบางๆ บนหน้าผากเธอ หยิบซองกระดาษทิชชู่จากกระเป๋ากางเกง ดึงออกมาหนึ่งแผ่นยื่นให้
“ขอบคุณ” ลั่วซู
เขาไม่พูดอะไร เอนกายพิงพนักเก้าอี้ มือใหญ่เลื่อนผ่านเอวด้านหลังของเธอ โอบกอดเอาไว้
ลั่วซูเบี่ยงศีรษะมองเขา นี่ก็กล้าเกินไปแล้ว มิน่าล่ะที่นั่งถึงเป็นมุมที่ไกลที่สุดในกลุ่มพวกเขา ที่แท้ก็คิดแผนนี้ไว้นี่เอง
ด้วยรูปร่างสูงใหญ่ของเขา บดบังสายตาของหนานหวยและคนอื่นๆ วงแขนล้อมลั่วซูไว้ในอ้อมกอด
เธอเอนตัวไปข้างหลัง กดทับมือเขาไว้กับเก้าอี้อย่างแรง
อวี้จ้านยกยิ้มมุมปาก ฝ่ามือใหญ่บีบเอวเธอแรงหนึ่งที
“อือ!” ลั่วซูกลั้นไม่อยู่ครางเบาๆ แล้วรีบแสร้งทำเป็นไอ กลัวคนอื่นจับพิรุธได้
รอยแดงค่อยๆ ลามบนใบหน้า เหงื่อที่เพิ่งซับไปก็เริ่มผุดขึ้นมาอีก
“ท่านประธานอวี้ กรุณาสำรวมด้วย” ลั่วซูเอียงศีรษะไปทางเขา กระซิบเตือนหนึ่งประโยค
เขาแย้มยิ้ม ไม่พูดอะไร ยังคงกอดต่อไป
ลั่วซูถอนหายใจ
แต่กลับสบเข้ากับดวงตาแพรวพราวคู่หนึ่งที่อยู่ฝั่งตรงข้าม
ในดวงตาของหญิงสาวคนนั้น ดูเหมือนจะมีความรู้สึกคุ้นเคยอย่างหนึ่ง มองไม่ออกว่าดีใจหรือโกรธ ดวงตาหงส์ที่จ้องตรงไม่วางตามองมาทางนี้ตลอด
เธอเกิดมางดงามสะดุดตา ผมยาวดำขลับ สวมเสื้อนอกขนสัตว์แบบสั้นสั่งตัดพิเศษ ด้านในเป็นเสื้อคอเต่าสีขาวเนื้อแคชเมียร์ กางเกงยีนส์เข้ารูป กับรองเท้าบูทยาว งดงามโดดเด่น