หลังจากไป่ซีออกไป พวกเขาก็นั่งลงกินข้าวเที่ยงกัน
ลั่วซูถอดเสื้อโค้ทออก เผยให้เห็นชุดเดรสคอเต่าสีดำทำจากขนแกะแคชเมียร์เข้าชุดกับรองเท้าบูทสั้น
ท่าทางออดอ้อนน่าทะนุถนอม ดูแล้วชวนหลงใหลไม่น้อย
“คืนนี้คุณว่างไหม” อวี้จ้านเป็นฝ่ายเปิดบทสนทนา
“อืม ว่างค่ะ”
“มีเรื่องหนึ่งต้องรบกวนคุณ”
“ว่าไงคะ” ลั่วซูฉงน มีเรื่องอะไรที่ท่านประธานใหญ่โตขนาดนี้จะจัดการไม่ได้
“อยากให้คุณช่วยจัดการพวกดอกฟ้าดินโคลนให้หน่อย”
“!!” ลั่วซูเกือบสำลักอาหาร
เขาดูเหมือนนักบวชยังไงยังงั้น ทั้งวันเอาแต่ก้มหน้าก้มตาอยู่ในออฟฟิศ
พวกดอกฟ้าดินโคลนนี่มุดดินหรือทะลุกำแพงมาได้
เยอะขนาดนี้เลยเหรอ
“ลูกสาวของลุงคนหนึ่งเพิ่งเปิดบริษัท ตอนเย็นเชิญผมไปงานเลี้ยง เธอแอบชอบผมมานานแล้ว เมื่อก่อนชอบมาเกาะแกะตลอด แม่ของเธอก็พยายามจับคู่ให้”
ดวงตาทั้งคู่ของอวี้จ้านสังเกตสีหน้าของเธอ
“คุณก็ปฏิเสธตรง ๆ เลยสิคะ” ลั่วซู
“แล้วจะปฏิเสธยังไง” เขาคงทำได้แค่ทำหน้านิ่งแล้วเดินหนี แค่ปฏิเสธยังขี้เกียจจะอ้าปาก
“ก็…”
เธอเปลี่ยนความคิด
ถ้าเปิดเผยสถานะไป ที่บริษัทหลังจากนี้คงลำบาก
ถ้าอยากเลื่อนตำแหน่ง คนอื่นคงมองว่าใช้เส้นสาย
ถ้าไม่มีเหตุผลดี ๆ ปฏิเสธไป กลัวว่าสาวคนนั้นจะได้ใจตามตื้อไม่เลิก
“คุณคิดว่าควรทำยังไง” ลั่วซูถาม
ในเมื่ออวี้จ้านเอ่ยปากถาม แสดงว่าต้องมีแผนดี ๆ อยู่แล้ว “คืนนี้ไปกับผมหน่อย”