เสียงโทรศัพท์เงียบลง ใจของลั่วซูก็เต้นระรัวจนแทบหลุดออกมานอกอก
เขาค่อย ๆ คลายมือออก เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นอีกครั้ง เขาหันตัวเล็กน้อยแล้วเดินออกไปข้างนอก
ลั่วซูถอนหายใจอย่างโล่งอก รีบจัดแจงเสื้อผ้าและตัวเองที่ดูยับเยินไม่เป็นท่า
"ว่าไง"
น้ำเสียงของอวี้จ้านตอนรับสายนั้นไม่น่าฟังเอาเสียเลย เหมือนกำลังหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะเรื่องดี ๆ ของตัวเอง
ลั่วซูฉวยโอกาสนี้รีบเดินหนีไป
ตลอดทั้งบ่าย อวี้จ้านรู้สึกได้ว่าลั่วซูเหมือนจะจงใจหลบหน้าเขา
แต่เขาก็ยุ่งทั้งบ่าย ไม่ว่าจะประชุมหรือคุยงานกับเสิ่นเหยียน
จนกระทั่งถึงมื้อเย็น เขาถึงได้ออกมาจากห้องหนังสือ
ขณะที่เธอกำลังกินข้าว เสิ่นเหยียนก็ส่งข้อความมาหา
[คุณหนูครับ วันนี้ท่านประธานอวี้อารมณ์ดีมากเลยนะครับ ช่อทิวลิปนั่นใช่ที่คุณส่งมาหรือเปล่า]
เสิ่นเหยียนผู้เป็นนักจับผิดตัวยง ถึงกับมาเข้าร่วมขบวนจิ้นด้วย
[ดูออกด้วยเหรอ]
[วันนี้คุณไปทำอะไรมาบ้างครับ ดูโมเมนต์สิ]
วันนี้จะไปทำอะไรได้อีกล่ะ เช้าโดนเขาจูบจนฟ้าถล่มทลาย บ่ายก็เอาแต่หลบหน้าเขา
ลั่วซูมองอวี้จ้านที่นั่งกินข้าวอยู่ฝั่งตรงข้าม แล้วก็ก้มดูมือถือ รีบกดเข้าไปดูโมเมนต์ของเขา
[ก็ดีนะ] พร้อมรูปภาพ [ทิวลิป]
"……" ลั่วซูคีบเนื้อตุ๋นพริกเสฉวนเข้าปากชิ้นหนึ่ง แล้วแอบมองเขา
แต่ก็ไม่เห็นสีหน้าเขาจะมีอะไรผิดแปลกไป ยังคงเย็นชาเหมือนเช่นเคย
[ประชุมทางวิดีโอชั่วโมงครึ่ง เขาไม่ได้มองจอเลยสักนิด สายตามองไปทางซ้ายของคอมตลอด ดอกทิวลิปนั่นตั้งอยู่ซ้ายคอมหรือเปล่า]