กลับจากร้านอาหารซือฝู่ก็เป็นเวลาสี่ทุ่มกว่าแล้ว
ลั่วซูนั่งอยู่ในรถ ดูรูปเก่าในโทรศัพท์มือถือ
นี่คือรูปถ่ายที่เธอแอบถ่ายมาจากลั่วชิว เป็นพ่อผู้ให้กำเนิดทางชีววิทยาของเธอ
เธอใช้ชีวิตอยู่ที่ต่างประเทศมาตลอด ลั่วชิวไม่เห็นด้วยที่เธอจะกลับประเทศ
เธอหาเหตุผลต่างๆ นานา สุดท้ายลั่วชิวถึงได้ยอมอย่างเสียไม่ได้
และจุดประสงค์ที่เธอกลับมา ก็เพื่อตามหาพ่อที่ไม่ได้เจอหน้ากันมากว่ายี่สิบปีคนนี้
อยากดูว่าคนๆ นี้เป็นตายร้ายดีอย่างไร
ดูว่าเขามีภารกิจใหญ่หลวงขนาดไหน ถึงได้ทิ้งลูกเมีย ไม่สนใจใยดีกันมาร่วมยี่สิบปี
ถ้าเรื่องนี้ถูกลั่วชิวรู้เข้า ต้องถูกด่าให้ตายแน่
หลายปีมานี้ลั่วชิวไม่เคยเอ่ยถึงผู้ชายคนนั้นเลยแม้แต่คำเดียว กระทั่งยังปกปิดเรื่องของผู้ชายคนนี้ไว้อย่างดี
ส่วนลั่วซูเดิมคิดว่าคงถูกเธอบีบให้กลับไปภายในหนึ่งสองปี ไม่คิดว่าตอนนี้ตัวเองจะแต่งงานแบบสายฟ้าแลบ คงไม่ได้ดั่งใจเธอแล้ว
คุณลุงที่เจอวันนี้ โครงหน้าด้านข้างเหมือนกับคนในรูปมากจริงๆ
ในใจเธอตื่นเต้น ลุ้นระทึก ฝ่ามือชุ่มไปด้วยเหงื่อ
แต่เธอก็ไม่รีบร้อน
วันนี้ซูทิงชวนเธอไปงานเลี้ยงวันเกิดคืนวันเสาร์หน้า
ได้ยินว่าพ่อของเธอเป็นคนจัดให้ ถึงตอนนั้น น่าจะได้เจอกัน
คืนนี้ เธอนอนไม่หลับ
——
วันจันทร์ สภาพจิตใจของเธอไม่สู้ดีนัก
เมื่อวานเล่นบอล ปวดเมื่อยไปทั้งตัว แถมยังนอนไม่หลับอีก รอยคล้ำใต้ตาของเธอหนักยิ่งกว่าของเสิ่นเหยียนเสียอีก
เพิ่งเดินเข้าลิฟต์ เธอก็เจอกับเสิ่นเหยียนที่กำลังอุ้มแฟ้มเอกสารอยู่