นี่คือคำปลอบโยนที่เซี่ยฝูอิงมอบให้ครอบครัว และเป็นคำปลอบโยนตัวนางเองด้วย
ยามดึกสงัด นางนอนอยู่บนเตียงเพียงลำพัง จ้องมองขื่อที่แขวนคอเจ้าของร่างเดิมอยู่เหนือศีรษะ
เมื่อนึกถึงสายตาหยาบโลนและอุกอาจของจูอี้ในความทรงจำ ตลอดจนน้ำตาอันสิ้นหวังของครอบครัวกับบาดแผลโชกเลือดของพวกเขา
นางลอบตัดสินใจ ในเมื่อได้มีชีวิตใหม่อีกครั้ง แต่ทำได้เพียงเป็นอนุ เช่นนั้นนางก็จะเป็นอนุที่มีอำนาจสูงที่สุดและมีฐานะมั่นคงที่สุด!
สักวันหนึ่ง นางจะทำให้คนที่บีบบังคับนางได้ลิ้มรสชาติของการแขวนคอบ้าง!
ยามชุยเหมยอวี้กลับถึงจวนอ๋อง ดวงจันทร์ลอยสูงกลางฟ้าแล้ว
นางตรงไปยังเรือนของฮุ่ยไท่เฟย
เห็นสตรีงามวัยกลางคนในอาภรณ์หรูหรานอนเอนอยู่บนตั่งนุ่ม อ่านนิยายอยู่ มือหนึ่งเท้าคาง อีกมือหนึ่งจับหน้ากระดาษ อ่านอย่างเพลิดเพลิน
สาวใช้ตัวน้อยสองคนข้างกายโบกพัดให้เป็นจังหวะสม่ำเสมอ ไม่เร็วไม่ช้า
ชุยเหมยอวี้เดินเข้าไป รับพัดใบลานจากมือสาวใช้คนหนึ่ง แล้วค่อย ๆ โบกให้
นางปรนนิบัติฮุ่ยไท่เฟยมาหลายปี จึงรู้ว่าไท่เฟยเกลียดที่สุดเวลาพัดแรงบ้างเบาบ้าง ต้องออกแรงสม่ำเสมอ สายลมจึงจะอ่อนโยน
ฮุ่ยไท่เฟยพลิกหน้าหนังสือโดยไม่แม้แต่จะเงยเปลือกตา “เสี่ยวอวี้ ท่านอ๋องเกิดเรื่องอันใดหรือ?”
ชุยเหมยอวี้โน้มกายเล็กน้อย น้ำเสียงอ่อนโยน “กราบทูลเหนียงเหนียง ท่านอ๋องยังไม่กลับจวนเจ้าค่ะ เป็นบ่าวเพิ่งกลับบ้านมา มีเรื่องหนึ่งอยากกราบทูลเหนียงเหนียง”
เมื่อได้ยินว่าไม่ใช่เรื่องของโอรส สีหน้าฮุ่ยไท่เฟยก็คลายลง นางวางหนังสือลงแล้วลุกขึ้นนั่ง “มีเรื่องสนุกอันใดข้างนอกหรือ?”
ชุยเหมยอวี้กล่าวอย่างนอบน้อมยิ่ง
“บุตรสาวคนเล็กของพี่สาวบ่าว สกุลเซี่ย มีหมอทำนายว่าเป็นสตรีที่ตั้งครรภ์ง่ายและคลอดบุตรง่าย บ่าวใคร่ขอแนะนำให้นางเข้าจวนมาเป็นอนุของท่านอ๋องเจ้าค่ะ”
นางเว้นจังหวะเล็กน้อย ก่อนกล่าวเสริม “มารดาของสกุลเซี่ยให้กำเนิดบุตรทั้งสิ้นแปดคน เป็นชายห้าหญิงสาม ทุกคนล้วนแข็งแรง ไม่มีผู้ใดเสียชีวิตตั้งแต่วัยเยาว์ ร่างกายของสกุลเซี่ยเหมือนมารดา คิดว่าคงเป็นสตรีที่คลอดบุตรง่ายเช่นกันเจ้าค่ะ”
“จริงหรือ?”
ฮุ่ยไท่เฟยผุดลุกนั่งตัวตรง หนังสือนิยายร่วงลงจากตั่ง แต่นางไม่ทันสนใจเก็บ
ชุยเหมยอวี้ย่อเข่าคุกลง “บ่าวไม่กล้าปิดบังเหนียงเหนียง ทุกถ้อยคำล้วนเป็นความจริงเจ้าค่ะ”
ภายในห้องเงียบไปชั่วขณะ
ชุยเหมยอวี้ติดตามนางมานานกว่าสิบปี ทั้งยังภักดีอย่างยิ่ง ในเมื่อนางกล้าเอ่ยปากเช่นนี้ สตรีผู้นั้นคงมีโอกาสอยู่บ้างจริง ๆ
“หลังอาหารเช้าวันพรุ่ง” ฮุ่ยไท่เฟยเอ่ย “พานางมาให้ข้าดู”
ชุยเหมยอวี้รู้สึกเหมือนหินก้อนใหญ่ในใจตกลงพื้น นางก้มศีรษะคำนับ “เพคะ บ่าวขอบพระทัยเหนียงเหนียง”
วันรุ่งขึ้น ฟ้ายังไม่ทันสาง ชุยเหมยอวี้ก็ออกจากจวนมุ่งหน้าไปบ้านสกุลเซี่ย
นางนำเสื้อผ้าชุดหนึ่งที่ตัดเย็บไว้ตั้งแต่ครั้งยังสาวมาด้วย แม้เนื้อผ้าจะไม่ใช่ชั้นเลิศ แต่ก็สะอาดเรียบร้อย
จากนั้นยังสอนเซี่ยฝูอิงอย่างละเอียดว่าควรเดิน ยืน นั่ง คารวะ และโขกศีรษะอย่างไร
เซี่ยฝูอิงตั้งใจมอง ตั้งใจเรียน ทำครั้งหนึ่งไม่ได้ก็ทำสองครั้ง สองครั้งไม่ได้ก็ทำสามครั้ง
ชุยเหมยอวี้มองนางแล้วทั้งปลื้มใจและปวดใจ
เด็กคนนี้เรียนรู้ได้รวดเร็วยิ่ง ราวกับเกิดมาเพื่อทำเรื่องนี้โดยเฉพาะ
นางไม่รู้เลยว่าเซี่ยฝูอิงเคยฝ่าฟันอยู่ในสังคมยุคปัจจุบันมาถึงเจ็ดแปดปี
หลายปีนั้นนางวิ่งวุ่นตามกองถ่าย พบผู้กำกับ กินเลี้ยงกับนายทุน ฉากเช่นใดบ้างที่ไม่เคยพบ สีหน้าเช่นใดบ้างที่ไม่เคยได้รับ?
แค่คารวะกับโขกศีรษะจะนับเป็นอะไรได้? เมื่อก่อนเพื่อบทตัวประกอบบทหนึ่ง นางเคยรินชาและปรนนิบัติผู้ช่วยผู้กำกับอยู่หนึ่งเดือน สุดท้ายบทนั้นกลับถูกหลานสาวของนายทุนแย่งไป
สองชั่วยามให้หลัง เซี่ยฝูอิงขึ้นรถม้าของจวนอ๋องไปพร้อมกับชุยเหมยอวี้
รถม้าแล่นเข้ามาทางประตูข้าง เสียงล้อบดไปตามทางดังครืดคราด
เซี่ยฝูอิงมองออกไปผ่านช่องม่าน เห็นชายคาซ้อนชั้นและระเบียงคดเคี้ยว บ่าวไพร่แต่งกายเรียบร้อยเดินขวักไขว่ไปมา ทุกคนก้มหน้า ย่างเท้าไร้เสียง
นี่คือจวนอ๋อง
นางละสายตากลับมา ปรับสีหน้าให้สงบ แล้วทบทวนมารยาทที่ท่านน้าสอนอยู่ในใจอีกครั้ง
ในขณะนั้นเอง
【ติ๊ง—】
เสียงอิเล็กทรอนิกส์เย็นชาเสียงหนึ่งดังขึ้นในห้วงความคิดของนาง
เซี่ยฝูอิงตัวแข็งทื่อไปทั้งร่าง
【ยินดีด้วย โฮสต์เปิดใช้งานระบบให้กำเนิดบุตรสำเร็จแล้ว ทำภารกิจให้สำเร็จเพื่อรับคะแนน แล้วนำไปซื้อสิ่งของในร้านค้าระบบ ขอให้โฮสต์ให้กำเนิดบุตรผู้สูงศักดิ์โดยเร็ว และอาศัยบุตรยกระดับฐานะ】
ต่อมา เบื้องหน้าของนางก็ปรากฏหน้าจอเสมือนขึ้นกลางอากาศ เป็นภาพโปร่งแสงลอยอยู่ตรงหน้า
เซี่ยฝูอิงหันไปมองด้านข้างโดยไม่รู้ตัว
ชุยเหมยอวี้นั่งตัวตรง มองไปข้างหน้า สีหน้าเป็นปกติ ราวกับมองไม่เห็นสิ่งใด
หัวใจของเซี่ยฝูอิงเต้นตึกตัก นางเหลือบมองหน้าจออย่างเงียบเชียบ
บนหน้าจอเป็นหน้าร้านค้า มีภาพโอสถชนิดต่าง ๆ เรียงกันอย่างเป็นระเบียบ พร้อมราคา
【โอสถเสริมโฉม: 100 คะแนน กินแล้วเครื่องหน้าจะงดงามมีเสน่ห์ยิ่งขึ้น】
【โอสถบำรุงผิว: 100 คะแนน กินแล้วผิวกายจะเนียนลื่นดุจแพร ทั้งนุ่มทั้งอ่อนละมุนจนผู้คนหลงใหลไม่อยากวางมือ!】
【โอสถคุ้มครรภ์: 500 คะแนน กินแล้วช่วยคุ้มครรภ์และบำรุงครรภ์ให้มั่นคง แม้ถูกกระแทกหรือได้รับพิษก็ไม่ส่งผลต่อทารก】
【โอสถฟื้นฟู: 300 คะแนน กินแล้วช่วยซ่อมแซมความเสียหายหลังคลอด ฟื้นคืนสู่สภาพเดิม】
【โอสถถอนพิษ: 200 คะแนน กินแล้วขจัดพิษในร่างกาย ทำให้ไม่ถูกพิษร้อยชนิดทำอันตราย】
【โอสถเสริมปัญญา: 300 คะแนน กินแล้วจะฉลาดขึ้น】
【โอสถคลอดง่าย: 300 คะแนน กินแล้วคลอดบุตรได้โดยไม่เจ็บปวด】
【โอสถบำรุงสุขภาพ: 200 คะแนน กินแล้วบำรุงร่างกายให้แข็งแรง โรคภัยทั้งปวงทุเลา】
【โอสถน้ำผึ้ง: 100 คะแนน เพิ่มความเข้ากันระหว่างร่วมอภิรมย์ เป็นของดีจำเป็นสำหรับความสำราญในห้องหอ! (อยากให้สามีหลงใหลจนขาดเจ้าไม่ได้ก็ซื้อสิ! ซื้อสิ! ซื้อสิ!)】
【โอสถให้กำเนิดบุตร: 1,000 คะแนน กินแล้วตั้งครรภ์แน่นอนภายในเดือนนั้น】
【โอสถแสร้งตั้งครรภ์: 100 คะแนน กินแล้วจะมีอาการเหมือนตั้งครรภ์ แม้แต่หมอก็วินิจฉัยไม่ออกว่าเป็นของปลอม】
โอสถให้กำเนิดบุตร!
ดวงตาของเซี่ยฝูอิงเป็นประกาย
ฉันว่าแล้ว! ข้ามมิติมาทั้งทีจะไม่มีนิ้วทองได้ยังไง! ฉันว่าแล้ว!
มีสิ่งนี้อยู่ ฉันยังต้องกลัวอะไรอีก?
แต่ถัดมา นางก็นึกถึงปัญหาสำคัญที่สุดขึ้นมาได้
“ระบบ” นางถามในใจ “มีของขวัญสำหรับมือใหม่ไหม?”
เงียบงัน
【ไม่มี】 เสียงอิเล็กทรอนิกส์ของระบบเย็นชา 【โปรดพยายามทำภารกิจเพื่อสะสมคะแนน รับภารกิจได้จากรายการภารกิจ】
ความคาดหวังบนใบหน้าของเซี่ยฝูอิงแข็งค้าง
ระบบบ้าอะไร ของขวัญมือใหม่ก็ไม่มี ขี้เหนียวชะมัด
แต่นางก็ฮึดสู้ขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ไม่มีของขวัญก็ช่างเถอะ ทำภารกิจก็แล้วกัน
ผูกระบบให้กำเนิดบุตรได้ก็นับว่าโชคดีมากแล้ว!
นางแอบเปิด “รายการภารกิจ” ในใจ
【ภารกิจหลัก: อยู่ในจวนรุ่ยชินอ๋องให้สำเร็จ (ยังไม่สำเร็จ)】
【ภารกิจหลัก: ได้ปรนนิบัติท่านอ๋อง (ยังไม่สำเร็จ)】
【ภารกิจรอง: ได้รับความโปรดปรานจากฮุ่ยไท่เฟย (ยังไม่สำเร็จ)】
【ภารกิจรอง: ได้รับความเอ็นดูจากรุ่ยชินอ๋อง (ยังไม่สำเร็จ)】
เซี่ยฝูอิงปิดหน้าต่างระบบ แล้วกลับมานั่งตัวตรง มองไปข้างหน้า
ในที่สุดฉันก็มีนิ้วทองแล้ว
แม้แต่อากาศยังสดชื่นขึ้นมา!
รถม้าหยุดลง ม่านรถถูกเปิดออก
ชุยเหมยอวี้ลุกขึ้นยืน ยื่นมือให้นาง “ถึงแล้ว”
เซี่ยฝูอิงจับมือท่านน้าแล้วก้าวลงจากรถม้า
เบื้องหน้าคือสวนของฮุ่ยไท่เฟย ประตูชาดแง้มอยู่ครึ่งบาน มองเห็นต้นไม้และบุปผาภายในร่มรื่นอยู่ราง ๆ
สาวใช้คนหนึ่งเดินเข้ามาต้อนรับ ก้มหน้าคำนับอย่างนอบน้อม