หรูอี้พุ่งเข้าไป ใช้ร่างกายขวางการโจมตีครั้งนี้ไว้พร้อมกับหรูอวิ๋น
ฮุ่ยไท่เฟยโกรธจนตัวสั่น ชี้หน้าแม่นมลี่ น้ำเสียงแหลมสูง
「บังอาจ! กล้าขัดคำสั่งของข้าหรือ! จับนางไว้!」
ชุยเหมยอวี้กับแม่นมเหลียงพุ่งเข้าไปประกบซ้ายขวา ต่างยึดแขนแม่นมลี่ไว้แน่น
แม่นมลี่ดิ้นรน พลางร้องตะโกนไม่หยุดว่า 「พระชายาไท่เฟยโปรดระงับโทสะ! บ่าวเฒ่าทำตามคำสั่งของพระชายา มาสั่งสอนกฎระเบียบแก่พระสนมเซี่ย!」
「หุบปาก!」ฮุ่ยไท่เฟยไม่แม้แต่จะมองนาง เพียงก้าวเร็ว ๆ ไปข้างกายเซี่ยฝูอิงแล้วทรุดตัวลง น้ำเสียงเปลี่ยนไปทันที 「ฝูอิง? ฝูอิง!」
เซี่ยฝูอิงเอนกายอยู่ในอ้อมแขนของหรูอวิ๋น ดวงตาทั้งสองปิดสนิท ใบหน้าซีดขาว
ดวงตาของฮุ่ยไท่เฟยแดงก่ำ นางหันไปสั่งเสียงเข้ม 「ไปตามหมอหลวง! เรียกหมอประจำจวนมาด้วย! เร็วเข้า!」
ชุยเหมยอวี้รับคำแล้ววิ่งพรวดออกไป
เซี่ยฝูอิงถูกประคองขึ้นเตียงในห้องนอนอย่างระมัดระวัง
หมอประจำจวนมาถึงก่อน เขาสะพายหีบยา วิ่งจนหอบแฮ่ก ครั้นเข้าประตูมาก็เห็นหมวกเอียงไปแล้ว
เขาไม่ทันเช็ดเหงื่อ รีบสาวเท้าไปข้างเตียง นั่งลงบนม้านั่งเตี้ยที่สาวใช้ยื่นให้
ผ้าเช็ดหน้าคลุมข้อมือของเซี่ยฝูอิงไว้ หมอประจำจวนยื่นสามนิ้วไปแตะชีพจร หลับตารวบรวมสมาธิ
ฮุ่ยไท่เฟยยืนอยู่ข้าง ๆ กระวนกระวายจนเดินวนไปวนมา
หมอประจำจวนจับชีพจรอยู่นาน คิ้วขมวดแน่นขึ้นเรื่อย ๆ
เขาเปลี่ยนไปจับอีกข้าง คราวนี้ก็ใช้เวลาอยู่นาน สีหน้าแปรจากฉงนเป็นเคร่งขรึม แล้วจากเคร่งขรึมกลายเป็นไม่อยากเชื่อ
ในที่สุดฮุ่ยไท่เฟยก็อดรนทนไม่ไหว 「เหตุใดถึงตรวจนานเพียงนี้! หมอหลวงมาถึงหรือยัง?!」
นางร้อนใจจนเสียงแหบพร่า ชี้ไปทางแม่นมลี่
「หากฝูอิงเป็นอะไรไปแม้แต่น้อย วันนี้ข้าจะเอาเรื่องเจ้า!」
หมอประจำจวนไม่ได้ยินสิ่งใดทั้งสิ้น จดจ่ออยู่กับชีพจรใต้ปลายนิ้ว