ครั้งนี้ฉันลดแรงลง ทำเอาสุยหรูอวิ้นไม่เจ็บอีกต่อไป
เมื่อฉันนวดให้ ความเจ็บปวดตรงนั้นของสุยหรูอวิ้นก็ทุเลาลงจริง ๆ
เราสองคนไม่มีใครพูดอะไรอีก บรรยากาศเงียบสงัด
ไม่รู้ตัวเลย สุยหรูอวิ้นกลับหลับไปแล้ว
เธอนอนท่าแปลก ๆ ช่วงคอเสื้อแทบจะเผยของสงวนออกมาให้เห็น
ฉันหยิบผ้าห่มผืนหนึ่ง โยนคลุมตัวเธอ แล้วกลับเข้าห้อง
ฉันก็ง่วงเหมือนกัน เมื่อคืนคิดอะไรหลายอย่าง นอนไม่หลับจนดึก ตอนนี้ก็เริ่มมึนงงเข้าสู่ห้วงฝัน
ในความมึนงง ฉันฝันว่า变成เป็นพี่เขยเกาเจี้ยน สุยหรูอวิ้นใส่ชุดนอนเซ็กซี่ ลากฉันเข้าไปในห้องของเธอ
สุยหรูอวิ้นผลักฉันลงบนเตียง แล้วเริ่มถอดเสื้อผ้าของฉัน...
ฉันตกใจตื่น เหงื่อเย็นผุดเต็มหน้าผาก
ทำไมฉันถึงฝันแบบนั้นได้ล่ะ?
สุยหรูอวิ้นหาเรื่องฉันตลอด ชอบประชดประชันฉัน แล้วฉันยังคิดจะมีความสัมพันธ์กับเธออีก ฉันบ้าไปแล้วจริง ๆ
ฉันเตรียมไปล้างหน้าที่ห้องน้ำเพื่อให้ตัวเอง清醒ขึ้น
ผลปรากฏว่าพอออกมาก็เจอสุยหรูอวิ้นพอดี สองคนเกือบชนกันเต็ม ๆ
"แกทำอะไรน่ะ เดินไม่ดูตาม้าตาเรือเหรอ?" สุยหรูอวิ้นหวนกลับมาทำหน้านิ่งเฉยเมย ไม่มีทีท่าดี ๆ กับฉันเลยสักนิด
แต่ฉันไม่ใส่ใจ สายตาจับจ้องอยู่ที่หน้าอกของเธอ
เมื่อกี้ในฝัน ฉันเห็นภาพแบบนี้ แล้วตอนนี้มันเกิดขึ้นจริง ๆ ซะแล้ว หรือว่าฝันนั้นจะบอกอะไรบางอย่าง?
สุยหรูอวิ้นเห็นฉันจ้องเธอ กลับไม่หลบเลี่ยง แถมยังดูเหมือนจะเพลิดเพลินกับความรู้สึกแบบนี้อีกด้วย
"ดูพอหรือยัง?" สุยหรูอวิ้นยืดอกขึ้นเล็กน้อย แล้วเดินจากไปอย่างผู้ชนะ
แต่ฉันกลับคิดถึงภาพเมื่อกี้ไม่หยุด
ฉันบ้าไปแล้วจริง ๆ สุยหรูอวิ้นเป็นเมียของเกาเจี้ยนนะ ฉันจะไปมีความคิดแบบนั้นกับเธอได้ยังไง?
เธอสวยจริง ๆ หุ่นดี มีเสน่ห์และเซ็กซี่แบบสาวมีเจ้าของ
แต่ฉันแค่ชอบหน้าและหุ่นของเธอ พูดง่าย ๆ คือ ผู้หญิงสวย ๆ หุ่นดี ๆ คนไหน ฉันก็ชอบทั้งนั้นแหละ
ยังไงซะ ฉันก็ถูกขังอยู่ข้างในหกปี ไม่เคยแตะต้องผู้หญิง ความอยากมันย่อมมีมากเป็นพิเศษ
ส่วนสุยหรูอวิ้นล่ะ แม้ปากจะด่าฉัน แต่ในใจกลับภูมิใจและดีใจ
นี่พิสูจน์ว่าเธอมีเสน่ห์
สุยหรูอวิ้นสะโพกส่ายเดินจากไป แล้วเลี้ยวเข้าครัว
เธอทำบะหมี่ไข่สองชาม วางลงบนโต๊ะอาหาร
"น่ารำคาญจริง ยังต้องทำกับข้าวให้แกอีก"
"บะหมี่นี่น้อยไป ไม่พอ" มื้อหนึ่งฉันต้องกินอย่างน้อยสามชาม
สุยหรูอวิ้นคว้าตะเกียบในมือฉันไป "ไม่กินก็อย่ากิน อยากกินก็ทำเองสิ"
ฉันก็แย่งตะเกียบกลับมา เพราะฉันทำอาหารไม่เป็นเอาเสียเลย
ไม่สนแล้ว กินชามนี้ให้หมดก่อนค่อยว่ากัน
ฉันรีบกินบะหมี่ในชามหมดอย่างรวดเร็ว แต่กลับไม่รู้สึกอิ่มเลยสักนิด
ฉันมองสุยหรูอวิ้นตาละห้อย หวังว่าเธอจะทำบะหมี่ให้ฉันอีกชาม
สุยหรูอวิ้นถูกรบกวนจนหงุดหงิด ดันชามของตัวเองมาให้ฉัน "อย่ามองสิ ฉันมองแกแล้วกินข้าวไม่ลง กินเลย ๆ กินให้ตายไปเลย"
ฉันไม่สนใจว่าเธอจะพูดอะไร กอดชามเธอกินต่อทันที
ไม่รู้ว่าทำไม ฉันรู้สึกว่าบะหมี่ชามของสุยหรูอวิ้นหอมกว่าของฉัน
สุดท้าย ฉันกินน้ำซุปหมดเกลี้ยง
แต่ฉันก็ยังรู้สึกไม่พอ
"พี่สะใภ้ ทำบะหมี่ให้ฉันอีกชามได้ไหม?" ฉันถามทั้งที่หนาหน้าด้าน
ฉันก็ไม่มีเงินติดตัว จะทำยังไงได้นอกจากหนีบหน้ายื่นขอสุยหรูอวิ้นทำให้
สุยหรูอวิ้นกำลังทาเล็บอยู่ พอได้ยินแบบนั้นก็พูดด้วยความไม่พอใจ "แกหนีบหน้ายิ่งกว่าแผ่นเหล็กอีกนะ พูดได้ลงคอเชียวเหรอ? ฉันยอมให้แกพักที่บ้านก็ดีแค่ไหนแล้ว แกยังกล้ามาขอให้ฉันทำบะหมี่ให้อีกเหรอ?"
"ถ้างั้น... แกให้ฉันยืมเงินหน่อยสิ ฉันออกไปกินข้างนอก?"
"เกาเจี้ยนไม่ให้เงินแกเหรอ?"
"ไม่ให้"
"ไอ้ขี้เหนียว" สุยหรูอวิ้นรู้ว่าเกาเจี้ยนขี้เหนียว แต่ไม่คิดว่าจะขี้เหนียวขนาดนี้ แถมยังกับคนช่วยชีวิตตัวเองอีก
สุยหรูอวิ้นวางยาทาเล็บ ลุกขึ้นเข้าครัว ไม่นานก็ทำบะหมี่ไข่มาให้ฉันอีกชาม
ครั้งนี้ เธอทำมาให้ฉันเป็นชามใหญ่เลยทีเดียว
"กินเลย ๆ ถ้ากินไม่หมด ฉันไม่ปล่อยแกไปแน่!"
สุยหรูอวิ้นตั้งใจแกล้งฉันนิดหน่อย
แต่เธอไม่คิดว่า บะหมี่ชามโตขนาดนั้น ฉันจะกินหมดเกลี้ยงซะได้
สุยหรูอวิ้นถึงกับอึ้ง กับปริมาณข้าวขนาดนี้ของฉัน เอาไปเทียบกับเกาเจี้ยนกับเธอได้กินกันสองวันเลยทีเดียว
"เวรเอ๊ย แกกินเก่งเกินไปแล้วมั้ง?"
ผู้ชายที่กินเก่งขนาดนี้ กำลังคงจะเยอะมาก ถ้าใช้บนเตียงล่ะก็...
สุยหรูอวิ้นแทบไม่กล้าคิด ว่าจะดุเดือดขนาดไหน
吃完饭 ฉันเตรียมจะไปล้างจาน แต่สุยหรูอวิ้นกลับไม่ให้ฉันล้าง ซึ่งเป็นเรื่องที่หาได้ยาก เธอล้างจานเอง
收拾เสร็จ สุยหรูอวิ้นออกมาจาก厨房 มองฉันขึ้นลงด้วยสายตาแปลก ๆ
"แกมีแค่ชุดนี้ชุดเดียวเหรอ?"
"อือ"
"ชุดนี้มันเล็กไปขนาดไหนแล้ว ไป ฉันจะไปซื้อชุดใหม่ให้แกสองชุด"
ฉันไม่คิดเลยว่าสุยหรูอวิ้นจะซื้อเสื้อผ้าให้ฉัน
"ไม่เอาละ ฉันไม่อยากใช้เงินแก" ฉันปฏิเสธ
สุยหรูอวิ้นหัวเราะเยาะ "คิดว่าฉันอยากใช้เงินให้แกเหรอ? แกใส่แบบนี้ อยากให้ฉันหัวเราะตายเหรอ? พาแกออกไปข้างนอกฉันยังอายเลย"
"เงินนี้ถือว่าฉันยืมแกก็แล้วกัน รอแกหาเงินได้ค่อยใช้คืนฉัน"
"ได้สิ"
ฉันอยู่ข้างในหกปี ส่วนสูงและน้ำหนักเพิ่มขึ้นมาก ส่วนเสื้อผ้าที่ใส่อยู่ก็เป็นของเมื่อหกปีก่อน มันเล็กไปมากจริง ๆ ใส่แล้วอึดอัดไม่สบายตัว
เกาเจี้ยนให้ฉันพักที่บ้านเขา แต่ก็ไม่ได้เตรียมเสื้อผ้าใหม่ให้ฉัน ฉันคิดว่าเขาลืมไปแล้ว
ฉันตามสุยหรูอวิ้นไปที่ลานจอดรถ
รถของเธอเป็นรถเล็ก ๆ ฉันนั่งอยู่ข้างในรู้สึกอึดอัด เพราะต้องนั่งงอตัว
สุยหรูอวิ้นเห็นท่าทางของฉัน ก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะ "คิก" ออกมา
จู่ ๆ เธอก็คลานเข้ามาหาฉัน เกือบจะชนหน้าอกฉัน
หัวใจฉันตึงทันที "แกจะทำอะไร?"
สุยหรูอวิ้นช้อนตาขึ้นมองฉันอย่างไม่พอใจ "รัดเข็มขัดนิรภัยสิ คิดว่าฉันจะทำอะไรแกเหรอ?"
แต่เมื่อสุยหรูอวิ้นโน้มตัวมาที่หน้าอกฉัน เธอกลับค้นพบว่าฉันมีกล้ามเนื้อหน้าอกด้วย ใหญ่โตและแข็งแรงมาก
เกาเจี้ยนมีแต่เนื้อล้วน ๆ ดูแล้วไม่น่าดึงดูดเลยสักนิด
สุยหรูอวิ้นจ้องเขม็ง ลืมไปเลยว่าตัวเองยังโน้มตัวอยู่ที่หน้าอกฉัน
"แกทำอะไรน่ะ?" ฉันงงเล็กน้อย เธอไม่ใช่บอกว่าจะรัดเข็มขัดนิรภัยให้ฉันเหรอ ทำไมไม่ขยับต่อล่ะ?
สุยหรูอวิ้นที่ตั้งสติได้ หน้าแดงขึ้นมาทันที เธอรีบดึงเข็มขัดนิรภัยมารัดให้ฉัน เพื่อบรรเทาความอับอาย เธอหันมาพูดเสียงดังใส่ฉัน "นี่คือเข็มขัดนิรภัย ต่อไปเวลานั่งรถ ต้องรัดให้ทุกครั้ง เข้าใจไหม?"
"โอเค"
สุยหรูอวิ้นปรับสติ เริ่มสตาร์ทรถและมุ่งหน้าไปที่ห้างสรรพสินค้า
เธอเลือกชุดวอร์มให้ฉันชุดหนึ่ง พอฉันเปลี่ยนเสร็จ สุยหรูอวิ้นถึงกับตะลึง
ฉันสูง 185 เซนติเมตร รูปร่างใหญ่โต หน้าตาก็หล่อ ทิ้งห่างเกาเจี้ยนเป็นริ้ว ๆ เลยทีเดียว
พนักงานขายหลายคนถึงกับตาค้างกับฉัน บอกว่าสุยหรูอวิ้นมีสายตาดี ไม่รู้ไปหาคนหล่อ ๆ แบบนี้มาเป็นแฟนได้ยังไง?
ทำให้ความ虚荣ของสุยหรูอวิ้นได้รับการเติมเต็มอย่างมาก