ตอนที่ 5 陆老师，偷听？

<br />กู้หนานโจวมองทีมงานข้าง ๆ แล้วลดเสียงลง "เราคุยกันตามลำพังได้ไหม"

ซ่งเอ๋อร์เอ๋อร์ "ไม่ได้"

กู้หนานโจวอึ้งไป

เขาคงไม่คิดว่าเธอจะปฏิเสธเร็วขนาดนี้

"ทำไม"

ซ่งเอ๋อร์เอ๋อร์ชี้กล้องบนเพดาน "พื้นที่ส่วนกลางบันทึกเทปตลอดเวลา"

กู้หนานโจว "งั้นไปที่ที่ไม่มีกล้อง"

ซ่งเอ๋อร์เอ๋อร์ "ยิ่งไม่ได้ใหญ่"

กู้หนานโจวขมวดคิ้ว "ตอนนี้เธอต้องระวังฉันขนาดนี้เลยเหรอ"

ซ่งเอ๋อร์เอ๋อร์ "ไม่ได้ระวังคุณ แต่ระวังกระแสสังคม"

น้ำเสียงเธอค่อนข้างราบเรียบ

"คุณมาหาฉัน ถ้ามีคนถ่ายได้ก็จะบอกว่ายังรักเก่าไม่ลืม ถ้าไม่มีคนเห็นก็กลายเป็นนัดพบลับ"

"คุณบอกว่าคุณแค่อยากคุย ชาวเน็ตก็จะบอกว่าฉันตามตื๊อคุณอีก สุดท้ายคุณได้ภาพลักษณ์สุดรักสุดอาลัย ฉันโดนด่าไปหนึ่งชุด"

"กู้หนานโจว ฉันชินกับกระบวนการนี้แล้ว"

สีหน้ากู้หนานโจวเปลี่ยนไปเล็กน้อย

หลินจือเดินผ่านมาจากอีกฝั่งของห้องนั่งเล่นพอดี ได้ยินประโยคนี้ก็ชะงักฝีเท้าไปชั่วขณะ

เจียงเหมียนก็ไม่กล้าขยับตัวเหมือนกัน

โจวเหวินเหย่ยืนอยู่ที่ปากบันได กอดอกดูเรื่องสนุก

กู้หนานโจวนิ่งไปสองสามวินาที เสียงลดต่ำลง "ก่อนหน้านี้เธอไม่ใช่แบบนี้"

ซ่งเอ๋อร์เอ๋อร์พยักหน้า "ใช่ เมื่อก่อนฉันมันโง่"

กู้หนานโจว "ผมไม่ได้หมายความอย่างนั้น"

ซ่งเอ๋อร์เอ๋อร์ "ไม่เป็นไร แต่ฉันหมายความอย่างนั้น"

กู้หนานโจวพูดไม่ออก

ซ่งเอ๋อร์เอ๋อร์มองเวลา "ถ้าไม่มีอะไรแล้วฉันขึ้นไปก่อนนะ ฉันต้องพักผ่อน"

กู้หนานโจวถามออกมาโดยไม่ทันคิด "เธอไม่อยากคุยกับฉันขนาดนั้นเลยเหรอ"

ซ่งเอ๋อร์เอ๋อร์ "ก็ไม่ใช่นะ"

ในแววตากู้หนานโจวเริ่มมีความหวังเล็กน้อย

ซ่งเอ๋อร์เอ๋อร์พูดต่อ "หลัก ๆ คือไม่มีค่าล่วงเวลา"

โจวเหวินเหย่หันหลังกลับทันที หัวไหล่กระตุก

เจียงเหมียนก้มหน้ากัดริมฝีปาก

สีหน้าของหลินจือก็เริ่มจะหลุดเช่นกัน

กู้หนานโจวหน้าบึ้งมาก

ซ่งเอ๋อร์เอ๋อร์ไม่สนใจเขาอีก ลากส้นเท้าขึ้นชั้นบน

เพิ่งเดินมาถึงหัวมุมบันได ก็เห็นลู่จื๋อยืนอยู่ตรงนั้น

ในมือเขาถือขวดน้ำอยู่ขวดหนึ่ง น่าจะเพิ่งกลับมาจากครัว

ทั้งคู่สบตากัน

ซ่งเอ๋อร์เอ๋อร์หยุดเดิน "คุณลู่ แอบฟังเหรอ?"

ลู่จื๋อ "ผ่านมาพอดี"

ซ่งเอ๋อร์เอ๋อร์ "อัตราการผ่านมาพอดีในรายการนี้สูงมากเลยนะ"

ลู่จื๋อหมุนฝาขวดน้ำออก น้ำเสียงเรียบ ๆ "หลัก ๆ คือคฤหาสน์เล็กเกินไป"

ซ่งเอ๋อร์เอ๋อร์มองลงไปข้างล่าง

กู้หนานโจวยังยืนอยู่ที่เดิม เหมือนรูปปั้นที่ถูกหนี้ท่วมหัว

เธอละสายตากลับมา

"เมื่อกี้คุณได้ยินหมดเลยเหรอ"

ลู่จื๋อ "ได้ยินนิดหน่อย"

ซ่งเอ๋อร์เอ๋อร์ "จุดไหน"

ลู่จื๋อ "ไม่มีค่าล่วงเวลา"

ซ่งเอ๋อร์เอ๋อร์พยักหน้า "จับประเด็นได้ดี"

ลู่จื๋อมองเธอ "คุณสนใจเรื่องเงินมากเหรอ"

ซ่งเอ๋อร์เอ๋อร์ "ยังไม่ชัดอีกเหรอ"

ลู่จื๋อ "ค่อนข้างชัด"

ซ่งเอ๋อร์เอ๋อร์ "ดีแล้วล่ะ ฉันเป็นคนไม่มีข้อดีอะไร จุดขายหลักคือจนอย่างสมจริง"

ลู่จื๋อเงียบไปสองวินาที แล้วถามขึ้นมาทันใด "เขาติดเงินคุณจริง ๆ เหรอ"

ซ่งเอ๋อร์เอ๋อร์เงยหน้ามอง

ลู่จื๋อมีสีหน้าสงบมาก ไม่ได้อยากรู้อยากเห็น และไม่มีท่าทางอยากดูเรื่องสนุก

แค่ถามประโยคหนึ่งเฉย ๆ

ซ่งเอ๋อร์เอ๋อร์คิดอยู่ครู่หนึ่ง "ติด"

ลู่จื๋อ "เท่าไหร่"

ซ่งเอ๋อร์เอ๋อร์ "รวมค่าชดเชยความเสียหายทางจิตใจแล้ว คืนนี้เขาคงนอนไม่หลับล่ะ"

ลู่จื๋อพยักหน้า

ซ่งเอ๋อร์เอ๋อร์ "คุณพยักหน้าทำไม"

ลู่จื๋อ "สมเหตุสมผล"

ซ่งเอ๋อร์เอ๋อร์ "คุณไม่คิดว่าฉันขี้น้อยใจเหรอ"

ลู่จื๋อมองเธอ "คนติดเงินแล้วไม่ใช้คืนต่างหากที่ขี้น้อยใจ"

ซ่งเอ๋อร์เอ๋อร์เงียบไปชั่วขณะ

เธอก็พลันรู้สึกว่า ลู่จื๋อคนนี้ แม้ดูภายนอกจะดูมีระดับหน่อย แต่ก็มีเหตุผลดี

เธอกำลังจะอ้าปากพูด ก็มีเสียงทีมงานดังมาจากข้างล่าง

"ทุกท่านครับ เชิญพักผ่อนกันแต่หัวค่ำ พรุ่งนี้เช้าแปดโมงไลฟ์สดตามกำหนด"

ซ่งเอ๋อร์เอ๋อร์หันหลังกลับทันที "รับทราบ"

ลู่จื๋อถาม "คุณจะไปไหน"

ซ่งเอ๋อร์เอ๋อร์ "นอน"

ลู่จื๋อ "เมื่อกี้บอกว่าจะแอบกินไม่ใช่เหรอ"

ซ่งเอ๋อร์เอ๋อร์ชะงัก

เธอหันกลับมามองเขา "คุณลู่ ความจำดีขนาดนี้ ใช้ชีวิตประจำวันไม่เหนื่อยแย่เหรอ"

ลู่จื๋อ "ก็โอเค"

ซ่งเอ๋อร์เอ๋อร์ "แผนแอบกินยกเลิกชั่วคราว"

ลู่จื๋อ "ทำไม"

ซ่งเอ๋อร์เอ๋อร์มองเขา น้ำเสียงเคร่งขรึม "เพราะคุณรู้แล้วไง"

ลู่จื๋อ "ผมจะไม่ฟ้อง"

ซ่งเอ๋อร์เอ๋อร์ "คำสัญญาของนักแสดงมากฝีมือมันหนักหนา ฉันแบกรับไม่ไหว"

ลู่จื๋อหัวเราะเบา ๆ ครั้งหนึ่ง

ซ่งเอ๋อร์เอ๋อร์เห็นเขายิ้ม หัวใจก็เกิดสัญญาณเตือนแผ่วเบา

คน ๆ นี้ยิ้มแล้วอันตรายกว่าตอนไม่ยิ้มอีก

เธอถอยหลังครึ่งก้าว "ราตรีสวัสดิ์"

ลู่จื๋อ "ราตรีสวัสดิ์"

ซ่งเอ๋อร์เอ๋อร์กลับเข้าห้อง ปิดประตู ลงกลอน อย่างฉับไวต่อเนื่อง

เธอนั่งลงที่ขอบเตียง เปิดมือถือของตัวเอง

เฉียนเจี่ยส่งข้อความมาแล้วมากกว่าสิบข้อความ

【แกคิดจะทำอะไรกันแน่】

【แกรู้ไหมว่าทีมงานของกู้หนานโจวมาถามแล้วนะ】

【บริษัทจัดให้แกมารายการ ไม่ใช่ให้มาตามทวงหนี้】

【แกต้องจำไว้ว่า ตอนนี้แกจะอยู่ในวงการต่อไปได้หรือเปล่า บริษัทยังเป็นคนตัดสิน】

ซ่งเอ๋อร์เอ๋อร์เลื่อนลงไปเรื่อย ๆ

ข้อความล่าสุดเมื่อสามนาทีก่อน

【พรุ่งนี้เช้า แกต้องหาโอกาสปรับความสัมพันธ์กับกู้หนานโจว】

ซ่งเอ๋อร์เอ๋อร์จ้องมองข้อความนี้อยู่ครู่หนึ่ง

จึงตอบกลับไป

【ปรับความสัมพันธ์ถึงขั้นไหน】

เฉียนเจี่ยตอบทันที

【อย่างน้อยก็ให้คนดูรู้สึกว่าพวกแกไม่ใช่ศัตรูกัน】

ซ่งเอ๋อร์เอ๋อร์【แอบยากนิดนึง】

เฉียนเจี่ย【ทำไม】

ซ่งเอ๋อร์เอ๋อร์【เพราะเขายังไม่คืนเงิน】

อีกฝ่ายเงียบไปครึ่งนาที

แล้วก็เด้งเป็นข้อความเสียง

ซ่งเอ๋อร์เอ๋อร์ไม่ได้กดฟัง

เธอพอเดาเนื้อหาได้

ก็ไม่พ้น "แกอย่าดื้อรั้น" "แกอย่าทำลายตัวเอง" "บริษัทไม่ทำร้ายแกหรอก"

บริษัทไม่ทำร้ายเธอแน่นอน

บริษัทก็แค่ขายเธอเท่านั้นเอง

ซ่งเอ๋อร์เอ๋อร์ปรับมือถือเป็นโหมดเงียบ แล้วล้มตัวลงนอนบนเตียง

บนเพดานมีไฟดวงเล็กอยู่ดวงหนึ่ง แสงไม่แสบตา

เธอหลับตาลง นึกว่าตัวเองคงนอนไม่หลับ

ผลคือไม่ถึงสามนาที เธอก็หลับเป็นตาย

ยังไงการมีชีวิตอยู่ก็เหนื่อยจะแย่อยู่แล้ว

ไม่มีเหตุจำเป็นต้องนอนไม่หลับเป็นของแถมให้กู้หนานโจวหรอก

เช้าวันต่อมาเจ็ดโมงครึ่ง ทีมงานมาเคาะประตู

ซ่งเอ๋อร์เอ๋อร์อาบน้ำแต่งตัวเสร็จเดินลงไปข้างล่าง ก็พบว่าในห้องนั่งเล่นตั้งกล้องไว้เรียบร้อยแล้ว

ไลฟ์สดยังไม่เปิด แต่ทีมงานกำลังเตรียมตัวกันอยู่

ในครัวมีคนอยู่

เธอเดินเข้าไป เห็นเจียงเหมียนยืนอยู่หน้าตู้เย็น ในมือถือกล่องนมอยู่ มีท่าทางลังเลนิดหน่อย

ซ่งเอ๋อร์เอ๋อร์ถาม "กำลังเจรจากับนมอยู่เหรอ"

เจียงเหมียนตกใจสะดุ้ง เห็นว่าเป็นเธอจึงค่อยโล่งอก

"เปล่าค่ะ ฉันกำลังคิดว่าอันนี้กินได้ไหมน่ะ"

ซ่งเอ๋อร์เอ๋อร์มองแวบหนึ่ง "ของที่ทีมงานใส่ในตู้เย็นไว้ น่าจะกินได้นะ"

เจียงเหมียนพูดเสียงเบา "แต่ข้างบนมันเขียนว่าของคุณครูลู่จื๋อ"

ซ่งเอ๋อร์เอ๋อร์ "……"

เธออ่านชัดแล้ว

บนกล่องนมติดสลากเล็ก ๆ แผ่นหนึ่ง

ลู่จื๋อ

ซ่งเอ๋อร์เอ๋อร์เงียบไปสองวินาที "ถ้างั้นก็ดื่มมั่วไม่ได้จริง ๆ นั่นแหละ"

เจียงเหมียนพยักหน้า

ซ่งเอ๋อร์เอ๋อร์เปิดตู้เย็นมองดูรอบหนึ่ง

ข้างในของไม่น้อย แต่ส่วนใหญ่ติดชื่อไว้หมด

โยเกิร์ตของหลินจือ

กาแฟของกู้หนานโจว

อกไก่ของโจวเหวินเหย่

นมของลู่จื๋อ

ไม่มีของของซ่งเอ๋อร์เอ๋อร์

ของของเจียงเหมียนก็ไม่มี

เจียงเหมียนพูดเสียงเบา "สงสัยเมื่อวานเรามาถึงช้า เลยไม่ได้เตรียมไว้"

ซ่งเอ๋อร์เอ๋อร์ปิดประตูตู้เย็น

"ไม่ใช่"

เจียงเหมียนมองเธอ

ซ่งเอ๋อร์เอ๋อร์สงบนิ่งมาก "ทีมงานแค่อยากดูว่าเราจะรับมือยังไง"

เจียงเหมียนอึ้งไป

ซ่งเอ๋อร์เอ๋อร์หยิบขนมปังปิ้งหนึ่งถุงบนโต๊ะ ดูแล้วไม่มีชื่อ

เธอส่งให้เจียงเหมียน "กินอันนี้"

เจียงเหมียนลังเล "แต่อันนี้อาจจะเป็นของคนอื่นก็ได้……"

ซ่งเอ๋อร์เอ๋อร์ "ไม่ได้เขียนชื่อ ถือเป็นทรัพย์สินส่วนกลาง"

เธอเดินไปค้นขวดซอสถั่วลิสงออกมาจากตู้เก็บของอีก

"อันนี้ก็ไม่ได้เขียน"

เจียงเหมียน "พี่เอ๋อร์เอ๋อร์ คล่องจังเลย"

ซ่งเอ๋อร์เอ๋อร์ "เมื่อก่อนเคยชิงข้าวกล่องในกองถ่ายน่ะ"

เจียงเหมียน "……"