“งั้นก็บอกฉันมาตรง ๆ เลยว่า ระหว่างหน้าอกกับก้นของฉัน อันไหนสบายกว่ากัน?”
เฉินซั่วมองหญิงสาวตรงหน้าที่ไม่สนใจเลยสักนิดว่าผ้าห่มบาง ๆ บนตัวกำลังเลื่อนหลุด แล้วได้แต่ปวดหัวตุบ ๆ
“น้องชาย รีบตอบมาสิ”
หญิงสาวคว้าแขนเฉินซั่วมาดึงเข้าไปซุกในอ้อมอก ดวงตาเต็มไปด้วยความคาดหวัง
จ้าวซินเหยียน
ดาวเด่นประจำหมู่บ้านจัดสรรแห่งนี้
เธออายุราวยี่สิบเจ็ดถึงยี่สิบแปด รูปร่างเร่าร้อน ผิวขาวเนียน แต่งตัวทันสมัยเซ็กซี่
ทุกครั้งที่เข้าออกหมู่บ้านจัดสรร สายตานับไม่ถ้วนก็จะจับจ้องมาที่เธอ
เฉินซั่วเป็นแค่ยามรักษาความปลอดภัยตัวเล็ก ๆ แต่เดิมคิดว่าชาตินี้คงมีโอกาสเกี่ยวข้องกับผู้หญิงแบบนี้แค่เปิดประตูรถหรือไปซ่อมท่อน้ำให้ถึงบ้านเท่านั้น
แต่สิ่งที่เฉินซั่วนึกไม่ถึงก็คือ
เมื่อคืนเขาถูกผู้หญิงคนนี้…คร่อม
“ก้น…”
เมื่อถูกคาดคั้นหนักเข้า เฉินซั่วก็ฝืนใจตอบออกมาอย่างยากลำบาก
“รู้อยู่แล้ว! ฉันก็ว่าโยคะที่ฝึกมาตลอดหลายปีไม่เสียเปล่าจริง ๆ!”
ได้ยินเฉินซั่วพูดเช่นนั้น หญิงสาวไม่เพียงไม่รู้สึกอับอาย กลับภูมิใจเป็นพิเศษ แถมยังไม่ใส่ใจเลยว่าบนเตียงมีรอยเลือดแดงฉานอยู่
เมื่อคืน เยี่ยซั่วกำลังเข้าเวรตามปกติ จู่ ๆ ก็เห็นจ้าวซินเหยียนเดินโซเซเข้ามาในห้องพักยาม ตอนแรกเขาคิดว่าเธอแค่เมาธรรมดา
ใครจะคิดว่าพอเขาพยุงเธอขึ้นมา อีกฝ่ายกลับโอบใบหน้าเขาแล้วจูบ
ผลักอย่างไรก็ไม่ยอมไป
สุดท้ายเมื่อขัดขืนไม่ไหว เฉินซั่วจึงทำตามหน้าที่และความรับผิดชอบของยาม พาจ้าวซินเหยียนกลับบ้าน
แต่ใครจะรู้ว่าพอเข้าบ้าน ผู้หญิงคนนี้ก็เหมือนถูกพิษราคะเข้าเล่นงาน
จากนั้น…เขาก็ถูกคร่อม
แถมไม่ใช่แค่ครั้งเดียว!
“เอาละ อย่าได้คืบจะเอาศอกเลย เราก็เป็นผู้ใหญ่กันแล้ว ถือว่าเป็นการนอนด้วยกันเพื่อเข้าสังคมก็แล้วกัน”
พูดจบ หญิงสาวก็หยิบโทรศัพท์ของเฉินซั่วขึ้นมา แล้วโทรเข้ามือถือตัวเอง
หลังบันทึกเบอร์โทรศัพท์ของเฉินซั่วไว้ จ้าวซินเหยียนก็แกว่งโทรศัพท์ไปมาแล้วว่า “คราวหน้าจะเรียกหาอีกนะ”
จากนั้นเธอก็ม้วนตัวห่มผ้าห่มแล้วพลิกกาย
“เมื่อคืนคุณทำฉันแทบหมดแรง ลุกไม่ขึ้นอยู่แล้ว จะไปก็ไปเองนะ อย่าลืมปิดประตูด้วย ฉันจะนอนต่ออีกหน่อย”
พูดจบ เธอก็ไม่สนใจเฉินซั่วอีก หลับต่อไปตามใจตัวเองจริง ๆ
เฉินซั่วมองแผ่นหลังขาวเนียนของหญิงสาว อยากจะพูดอะไรสักอย่าง แต่สุดท้ายก็ได้แต่ถอนหายใจอย่างจนปัญญา ก่อนสวมชุดยามแล้วปิดประตูออกไป
อีกฝ่ายพูดถูก
พวกเขาเป็นผู้ใหญ่กันแล้ว
เขาจะได้คืบแล้วเอาศอกไม่ได้
ฟ้าเพิ่งเริ่มสาง
ออกจากบ้านแล้ว เฉินซั่วก็ตรงดิ่งไปที่ป้อมยาม
ตอนนี้ยังเป็นเวลาเข้าเวรของเขา หากหัวหน้าหน่วยยามจับได้ว่าเขาทิ้งจุดไป เรื่องคงยุ่งแน่!
แต่สิ่งที่เขาคาดไม่ถึงคือ ทันทีที่ก้าวเข้าไปในป้อมยาม บนจอภาพกล้องวงจรปิดจอกหนึ่งกลับปรากฏใบหน้าสวยหยาดเยิ้มที่ดูเลื่อนลอย พร้อมเอวที่โน้มไปข้างหน้าอย่างเกินจริง ขณะพิงลำต้นไม้สั่นระริกไม่หยุด
เฉินซั่วจ้องภาพบนจอเขม็ง เส้นเลือดบนหน้าผากปูดโปน กัดฟันแน่น ดวงตาแทบพ่นไฟออกมา
ที่สำคัญกว่านั้น นางเอกในภาพจากกล้องวงจรปิดคือหรานเสี่ยวตัน แฟนสาวที่เขาคะนึงหาอยู่ทุกวัน!
ภาพยังคงเล่นต่อไป ทุกจังหวะราวกับปลายเข็มทิ่มแทงหัวใจเขา
หรานเสี่ยวตันมีชาติกำเนิดต่ำต้อยเหมือนกับเขา ตอนนั้นเธอมาที่นครเซี่ยงไฮ้เพียงลำพังเพื่อดิ้นรนหางาน แต่หางานไม่ได้จนต้องเร่ร่อนข้างถนน
ทั้งสองจึงได้รู้จักกันและตกหลุมรักกัน
ครอบครัวของหรานเสี่ยวตันมีฐานะธรรมดา แต่เธอกลับงดงามทั้งหน้าตาและบุคลิก
เฉินซั่วจึงรู้สึกโชคดีมาโดยตลอดที่ได้แฟนสาวสวยขนาดนี้มาเป็นคนรักแท้
อยากซื้ออะไร เขาก็จ่ายเงินให้
อยากกินอะไร เขาก็เป็นคนเลี้ยง
เพื่อจะเก็บเงินให้ได้มากขึ้น แล้วซื้อบ้านให้หรานเสี่ยวตันในเมืองนี้โดยเร็ว เฉินซั่วจึงต้องเบียดกับเพื่อนร่วมงานอยู่ในห้องพักหกคนทุกวัน
ส่วนหรานเสี่ยวตันก็ได้งานเป็นพนักงานร้านขายของเก่า ชีวิตเริ่มมั่นคงขึ้น
เดิมทีเขาคิดว่าขอเพียงทั้งคู่พยายามไปด้วยกัน สักวันก็ต้องมีความสุขและครองรักกันจนแก่เฒ่า
ใครจะคิดว่าหรานเสี่ยวตันจะสวมเขาให้เขาอย่างเต็มใบ
แถมยังเป็นในพื้นที่ของเขาเอง ในป่าหลังประตูหมู่บ้านจัดสรร!
“ไอ้สารเลว!”
เฉินซั่วสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ หันหลังออกจากห้องพักยาม แล้วตรงไปยังจุดเกิดเหตุทันที
มองจากไกล ๆ ก็เห็นชายหญิงคู่หนึ่ง
ทั้งสองเพิ่งเสร็จกิจไม่นาน ยังคงหยอกเย้ากันอยู่
“หรานเสี่ยวตัน!” เฉินซั่วตะโกนลั่น
“อ๊ะ…เฉิน เฉินซั่ว ทำไมเป็นคุณไปได้?!” หรานเสี่ยวตันสะดุ้งตกใจ รีบจัดเสื้อผ้าอย่างลนลาน
เฉินซั่วกัดฟันแน่น “ทำไม?!”
“ทำไมอะไร?” หรานเสี่ยวตันทำสีหน้าบริสุทธิ์อ่อนแอ “เฉินซั่ว คุณเข้าใจผิดแล้ว!”
“เจ้านายฉันฝังของเก่าไว้ในป่านี้นิดหน่อย ฉันเลยมากับเขาเพื่อหามัน!”
เฉินซั่วโกรธจนหัวเราะออกมา
ถ้าไม่ได้เห็นท่าทางยั่วยวนของผู้หญิงคนนี้เมื่อครู่นี้ เขาคงถูกหลอกไปแล้วก็ได้!
“หรานเสี่ยวตัน คุณคิดว่าผมโง่หรือไง?”
“กล้องวงจรปิดของหมู่บ้านไม่ได้มีไว้ตั้งประดับ ผมเห็นหมดแล้วว่าคุณทำอะไร!”
“ทำไมกันแน่ หรือว่าผมดีกับคุณไม่พอ?”
สีหน้าของหรานเสี่ยวตันเปลี่ยนไปเล็กน้อย ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา “เอาละ ในเมื่อคุณเห็นหมดแล้ว งั้นเราก็พูดกันให้ชัดไปเลย!”
“เฉินซั่ว คุณดีกับฉันจริง แต่ความดีของคนจนไม่มีค่าแม้แต่แดงเดียว!”
“ตอนนี้ฉันคบกับพี่ซินแล้ว ต่อไปก็อย่ามาตามตอแยฉันอีก!”
“ฮ่า ๆ ๆ ๆ ตามตอแยคุณงั้นหรือ?” เฉินซั่วหัวเราะลั่น “ตอนนั้นคุณหางานไม่ได้จนต้องอดข้าว ใครเป็นคนหาอาหารให้คุณ?”
“ตอนนี้กลับมาพูดแบบนี้กับผม?”
ไม่ใช่ว่าเขายอมรับการเลิกราไม่ได้
ต่อให้หรานเสี่ยวตันบอกความจริงกับเขาล่วงหน้า เขาก็คงไม่เจ็บปวดขนาดนี้!
สิ่งที่น่าแค้นคือความจริงใจทั้งดวงของเขากลับถูกเหยียบย่ำยับเยิน!
“โอ๊ย จะเอายังไงกันนักหนา!” ชายวัยกลางคนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ คาบบุหรี่ไว้ในปาก พูดอย่างรำคาญใจ “เป็นผู้ชายแท้ ๆ เอาแต่บ่นกระปอดกระแปดเหมือนเมียหลวงขี้หึง น่ารำคาญไหม?”
“เสี่ยวเฉิน คนเราควรรู้จักประมาณตน แกเป็นแค่ยามกระจอก ๆ ทั้งตัวมีตรงไหนมีค่าบ้าง?”
“อย่าว่าแต่ผู้หญิงชั้นเลิศอย่างเสี่ยวตันเลย ต่อให้เป็นหมาตัวเมียก็ยังไม่ชายตาแลแก!”
เฉินซั่วเดือดดาลขึ้นมาทันที
เขารู้จักชายคนนี้ ชื่อถานซิน
เป็นเจ้านายของหรานเสี่ยวตัน ทั้งยังเป็นเจ้าของเงินทุนของร้านขายของเก่าแห่งหนึ่ง ก่อนหน้านี้เคยเจอกันสองครั้ง
“ไอ้แก่ แกอายุตั้งเท่านี้เป็นพ่อเธอได้แล้ว ยังมียางอายอยู่บ้างไหม? อาศัยว่าตัวเองมีเงินหน่อยก็ทำเรื่องสารเลวเหมือนสัตว์เดรัจฉาน!”
ถานซินโยนก้นบุหรี่ทิ้ง แล้วตบตัวหรานเสี่ยวตันอย่างแรงทีหนึ่ง “ฉันจะบอกแกให้ เงินนี่แหละทำให้คนยิ่งใหญ่ได้!”
“ผู้หญิงที่แกทะนุถนอมเหมือนสมบัติ ฉันนอนด้วยแล้ว!”
“ต่อไปก็ลืมตาให้กว้างแล้วอยู่ห่าง ๆ ฉันไว้ ไม่งั้นเจอแกครั้งไหนก็อัดครั้งนั้น! เออ บอกความจริงให้ก็ได้ ฉันจงใจให้เสี่ยวตันหันหน้าเข้าหากล้อง ทำให้แกดูเองแหละ ฮ่า ๆ ๆ ๆ…”
“ไอ้เวรเอ๊ย!” เฉินซั่วทนไม่ไหวอีกต่อไป พุ่งเข้าไปก้าวเดียวแล้วเตะเข้าที่ท้องของเขาอย่างแรง
“โอ๊ย!” ถานซินตั้งตัวไม่ทัน ล้มลงกับพื้น
เฉินซั่วเงื้อหมัดขึ้น ยังคิดจะชกต่อ
หรานเสี่ยวตันคว้าเขาไว้แน่น “เฉินซั่ว หยุดเดี๋ยวนี้!”
“พี่ซินเป็นเจ้าของธุรกิจใหญ่ มีทั้งอำนาจและเส้นสาย ถ้าคุณทำเขาบาดเจ็บ คุณต้องซวยแน่!”
ถานซินฉวยโอกาสคว้าก้อนหินขึ้นมาก้อนหนึ่ง แล้วฟาดใส่หน้าผากเฉินซั่วเต็มแรง
“อ๊าก!”
เฉินซั่วครางอู้อี้ รู้สึกเพียงฟ้าดินหมุนคว้าง เบื้องหน้ามืดสนิท
“แม่งเอ๊ย ไอ้ตัวบัดซบ กล้าลงมือกับฉันหรือ เดี๋ยวก็จัดการแกให้ตาย!” ถานซินด่าพึมพำ
“พี่ซิน ไม่เห็นต้องลดตัวไปยุ่งกับคนแบบนี้เลย รีบไปกันเถอะ!” หรานเสี่ยวตันลากเขาขึ้นรถ ก่อนขับออกไปอย่างรวดเร็ว
เฉินซั่วทรุดนั่งลงกับพื้น รู้สึกราวกับความทรงจำขาดหายไป กว่าจะได้สติกลับมาก็ผ่านไปนาน
“หรานเสี่ยวตัน ถานซิน ไอ้ชายหญิงสารเลวคู่นี้ ฉันจะทำให้พวกแกชดใช้แน่!”
เขากุมหน้าผาก เดินโซเซกลับไปที่ห้องพักยาม
ตลอดทางเขาเหม่อลอยราวกับวิญญาณหลุดจากร่าง
ความรักแท้ที่เคยเชื่อมั่น เปราะบางราวกับกระดาษ แค่จิ้มเบา ๆ ก็ทะลุแล้ว
อะไรคือเรื่องจริง?
แม่งเอ๊ย ตกลงอะไรถึงจะเป็นเรื่องจริงกันแน่!
“เฉินซั่ว แกทำบ้าอะไรอยู่ ทิ้งจุดระหว่างเข้าเวร คิดว่ากฎของหน่วยยามเป็นแค่ของประดับหรือไง?” ภายในห้องพักยาม ชายร่างท้วมยืนเอามือไพล่หลัง มองลงมาถามเขาอย่างวางอำนาจ
“หัวหน้าครับ ผม…”
“พอแล้ว ไม่ต้องแก้ตัว คนหนุ่มมีเรี่ยวแรงเหลือเฟือก็เข้าใจได้ แต่ถ้าควบคุมตัวเองขั้นพื้นฐานยังไม่ได้ ก็ไม่คู่ควรจะอยู่ในหน่วยยามของฉัน เก็บข้าวของแล้วไสหัวไป!”
“อะไรนะ?” เฉินซั่วชะงัก “หัวหน้าครับ ผมเจอเหตุฉุกเฉินกะทันหันถึงได้ออกไป แถมไปไม่นานเอง ไล่ผมออกแบบนี้มันเกินไปหรือเปล่า!”
“หึ คิดว่าฉันหลอกง่ายนักหรือไง?” ซุนไห่ปิน หัวหน้าหน่วยยามหัวเราะเยาะ “ตอนฉันมาถึงเมื่อกี้ หนังโป๊ที่แกเปิดอยู่ยังไม่ได้ปิดเลย! ถ้าฉันไม่ปิด แล้วเจ้าของบ้านมาเห็นเข้า ฉันจะไปอธิบายกับเขายังไง?”
เฉินซั่วแอบสบถในใจ
ดูหนังโป๊บ้าบออะไรกัน!
นั่นมันเรื่องเข้าใจผิดต่างหาก!
“หัวหน้าครับ ผมอธิบายได้…”
“ไม่ต้อง และไม่จำเป็นด้วย! ทำตัวต่ำทรามน่ารังเกียจเอง ยังต้องอธิบายอีกหรือ? ถ้าเป็นฉันคงมุดดินหนีไปแล้ว! อีกอย่าง พฤติกรรมของแกเลวร้ายเกินไป เงินเดือนถือเป็นค่าชดเชยแล้ว อย่าหวังว่าจะได้แม้แต่แดงเดียว!” ซุนไห่ปินไม่เปิดโอกาสให้พูดแม้แต่น้อย โบกมืออย่างวางอำนาจ “รีบไสหัวไปซะ ไอ้ตัวน่าอับอาย!”
“คุณ…” เฉินซั่วกำหมัดแน่น เกือบจะตบหน้าอีกฝ่ายไปแล้ว
เคราะห์ซ้ำกรรมซัดจริง ๆ
เพิ่งถูกผู้หญิงคร่อม ถูกสวมเขา ตอนนี้ยังถูกไล่ออกอีก!
แต่ในใจก็รู้ดีว่าซุนไห่ปินกำลังใช้อำนาจส่วนตัวแก้แค้น จงใจเหยียบย่ำเขา
ก่อนหน้านี้เกิดอุบัติเหตุในหมู่บ้าน โชคดีที่เขาลงมือทันเวลา จึงช่วยป้องกันความเสียหายไว้ได้
แต่ในสายตาซุนไห่ปิน นั่นเป็นการแย่งซีนหัวหน้าหน่วยอย่างเขา เจ้าตัวจึงไม่พอใจเฉินซั่วมาตลอด
ตอนนี้พอมีโอกาสก็เล่นงานเขาให้ถึงตาย!
ถึงกับหักเงินเดือนเขาด้วย!
“ซุนไห่ปิน คนอย่างแกมีสิทธิ์เป็นหัวหน้าด้วยหรือไง? ไปลงนรกซะ!”
“หวังว่าสักวันแกจะไม่มีเงินกินข้าว แล้วยังปากเก่งแบบนี้ได้นะ!” หลิวไห่ปิงพูดอย่างได้ใจ