แบล็คอีเกิ้ลเหวี่ยงลิ้นที่ยังกระดุกกระดิกนั่นทิ้งไปข้างกำแพง
ลิ้นกระเด้งสองทีบนพื้น ราวกับงูที่ใกล้ตาย กระตุกอยู่ครู่หนึ่งก็แน่นิ่ง
“เงียบขึ้นเยอะ”
เขาก้มมองอสูรกายยักษ์ที่กำลังดิ้นรนเฮือกสุดท้ายอยู่ใต้เท้า
ดวงตาสีแดงเลือดนั่นไร้ซึ่งความสงสารหรือความตื่นเต้น มีเพียงความราบเรียบเย็นเยียบ
เพื่อแก้แค้นให้พวกพ้อง!
เขารู้ดี ว่าตัวเองเป็นแค่โคลน
แต่โคลนก็มีความรู้สึก
ในฐานะหัวหน้าหน่วย เขาห่วงใยสภาพของลูกทีมทุกคนเสมอ
นอกเสียจากภารกิจพลีชีพที่ผู้นำสูงสุดสั่งมาด้วยตนเองและมิอาจขัดขืนได้ เขาแทบไม่เคยปล่อยให้ลูกทีมต้องตกอยู่ในอันตราย
เพราะคำสั่งของผู้นำสูงสุด อยู่เหนือทุกสิ่ง
ถ้ากู้เยวียนรู้ความคิดในใจของแบล็คอีเกิ้ลเหล่านี้ล่ะก็ คงซาบซึ้งใจจนน้ำตาไหลพราก
ลูกน้องแบบนี้ หายากจริง ๆ
หากเป็นบริษัทร่มชีวภาพตัวร้ายในเกมหรือภาพยนตร์ คงไม่สนใจชีวิตของโคลนพวกนี้ ทิ้งได้ตามอำเภอใจ
แต่กู้เยวียนไม่ทำอย่างนั้น
เขามีเลือดเนื้อ มีความเป็นมนุษย์
......
แขนขาของอสูรกายยังคงปัดๆ ไปมาอย่างไร้ทิศทาง หางหนาทุบพื้นเป็นร่องลึก
แบล็คอีเกิ้ลตัดสินใจปลดปล่อยมันให้พ้นทุกข์
ร่างเขาวูบเดียว ก็ไปอยู่เหนือหัวอสูรกาย ใช้มีดสั้นยาวสามสิบเซนติเมตร กรีดแผลที่แทงไว้ก่อนหน้าให้กว้างขึ้นอีก
จากนั้น เขาหยิบลูกบอลทรงกลมไม่กี่ลูกจากเอว
มันคือระเบิดมือขนาดเล็กที่บริษัทร่มชีวภาพพัฒนาเองเช่นกัน อานุภาพรุนแรง และใช้ระบบจุดระเบิดอิเล็กทรอนิกส์
“สัตว์นรก เดินทางดี ๆ ล่ะ”