"แล้วทีมรักษาความปลอดภัยล่ะ?"
กู้เยวียนถามต่อ
"พวกเขาก็ใกล้เคียงกัน" ด็อกเตอร์จางตอบ
"แต่ทีไวรัสในร่างกายพวกเขาที่ดัดแปลงมา จะเน้นไปทางการเสริมสร้างร่างกายมากกว่า ความต้านทานต่อการติดเชื้อทางจิตจึงค่อนข้างน้อยกว่า ระยะเวลาที่ประคองตัวได้ก็สั้นลงตามไปด้วย แต่ถึงอย่างนั้น ก็ยังมากกว่าคนธรรมดาสองเท่าขึ้นไป"
กู้เยวียนจ้องมองข้อมูลบนจอ ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง
"แปลว่า ทีไวรัสสามารถต้านทานมลพิษทางจิตนี้ได้ในระดับหนึ่งสินะ?"
"ข้อมูลในปัจจุบันสนับสนุนข้อสรุปนี้"
ด็อกเตอร์จางพยักหน้า
"แต่กลุ่มตัวอย่างยังน้อยเกินไป ต้องมีการทดสอบเพิ่มเติมเพื่อยืนยัน"
"อีกอย่าง ผมสังเกตเห็นปรากฏการณ์ที่น่าสนใจอย่างหนึ่ง ในผู้ทดสอบธรรมดาห้าคน เด็กสาวคนนั้นถึงแม้จะอ่อนไหวที่สุด อาการปรากฏเร็วที่สุด แต่เธอก็ฟื้นตัวได้เร็วที่สุดด้วย"
"ความเร็วในการฟื้นตัว?"
"ครับ" ด็อกเตอร์จางพลิกแท็บเล็ต เรียกกราฟตรวจคลื่นสมองของเด็กสาวคนนั้นขึ้นมา
"หลังการทดสอบสิ้นสุด คลื่นสมองของอีกสี่คนต้องใช้เวลาหนึ่งถึงสองชั่วโมงกว่าจะกลับสู่ระดับปกติ แต่เด็กสาวคนนั้นใช้เวลาไม่ถึงยี่สิบนาที"
"นี่แสดงว่าสมองของเธอมีความสามารถในการปรับตัวสูงมาก ถึงแม้จะถูกสิ่งผิดปกติมีอิทธิพล แต่ก็หลุดออกมาได้ง่ายเช่นกัน"
กู้เยวียนพยักหน้าอย่างครุ่นคิด แต่ไม่ได้พูดอะไรในทันที
ด็อกเตอร์จางเห็นดังนั้น ก็เสริมขึ้นมาอีกว่า
"อีกอย่าง ผมยังได้ทดสอบมาตรการป้องกันหลายแบบด้วย"
"การฉายรังสีอัลตราไวโอเลตสามารถจำกัดขอบเขตการเคลื่อนไหวของสิ่งผิดปกติได้ แต่ผลต่อการติดเชื้อทางจิตที่เกิดขึ้นแล้วนั้นมีจำกัด"