รถส่วนตัวที่ซูจิ้งจัดไว้กำลังรออยู่ชั้นล่าง
รถเบนซ์ V-Class สีดำ โจวจิ้นเป็นคนขับ ส่วนซูจิ้งนั่งอยู่เบาะหน้า
พวกเธอทั้งห้าคนนั่งอยู่ด้านหลัง กว้างขวางจนยังนั่งเพิ่มได้อีกสามคน
รถแล่นไปราวสี่สิบนาที ทิวทัศน์นอกหน้าต่างเปลี่ยนจากอาคารสไตล์โอสมันที่เรียงรายหนาแน่น เป็นทุ่งหญ้ากว้างและแนวป่าไม้
โจวเหนียนหยิบมือถือขึ้นมาถ่ายวิดีโอนอกหน้าต่าง แล้วส่งลงกลุ่มพร้อมเขียนว่า “ระหว่างทางไปแวร์ซาย! จองทั้งสถานที่!”
เจ้าม่านอวี่ตอบกลับมาทันทีด้วยเครื่องหมายคำถาม “จองทั้งสถานที่?”
“หลี่เมิ่งจองรอบเช้าไว้ล่วงหน้า วันนี้ทั้งพระราชวังแวร์ซายมีแค่พวกเราไม่กี่คน”
ด้านล่าง ซุนเคอเคอส่งอีโมจิตาเป็นประกายมาสามอัน
“โอ้โห!!! เธอได้ใช้ชีวิตแบบนี้ด้วยสินะ ฉันก็อยากมีเพื่อนสาวรวย ๆ สักคนเหมือนกัน”
โจวเหนียนมองหน้าจอมือถือแล้วหัวเราะออกมา ก่อนหันไปขยิบตาให้หลี่เมิ่ง “รู้ไหมว่าตอนนี้คุณกลายเป็นตำนานในกลุ่มไปแล้ว”
หลี่เมิ่งเอนพิงเบาะ เอียงหน้ามองเธอเล็กน้อย มุมปากมีรอยยิ้ม “ตำนานอะไร?”
“ก็แบบ...” โจวเหนียนทำท่าประกอบ
“แบบท่านประธานสายเปย์สุดเหวี่ยงที่มีแต่ในละครน่ะ”
ซูหวานที่นั่งอยู่ข้าง ๆ แทรกขึ้นมา น้ำเสียงเจือแววล้อเลียน “แล้วตอนนี้รู้สึกยังไงบ้าง?”
“เหมือนฝันไปเลย” โจวเหนียนตอบตามตรง
ตอนรถจอดลงหน้าพระราชวังแวร์ซาย ประตูเหล็กดัดสีทองก็ส่องประกายเจิดจ้าอยู่ท่ามกลางแสงยามเช้า
บนลานกว้างแทบไม่มีผู้คน มีเพียงเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยในเครื่องแบบไม่กี่คนกับไกด์สวมถุงมือสีขาวคนหนึ่งยืนรออยู่ใต้บันได