ตอนกลับมาถึงห้องเช่าสำหรับพนักงานคู่แต่งงานก็หกโมงเย็นกว่าแล้ว
หลี่เมิ่งวางถุงช้อปปิ้งสามใบลงบนโซฟาตัวเล็ก แล้วทิ้งตัวลงนอนบนเตียง
ห้องนี้เล็กมาก มีแค่ห้องนอนห้องเดียว ค่าเช่าเดือนละสองพันหยวน เป็นที่พักทั้งหมดที่เธอพอจ่ายไหวในเซี่ยงไฮ้ หน้าต่างหันเข้าหาผนังตึกฝั่งตรงข้าม แสงสว่างไม่ค่อยดี แต่ข้อดีคือสะอาด
เธอนอนอยู่ไม่กี่วินาที ก็พลิกตัวลุกขึ้นนั่ง มองถุงช้อปปิ้งบนโซฟา เสื้อผ้าในถุงถูกจัดเรียงไว้อย่างเป็นระเบียบ ช่างขัดกับห้องเช่าสำหรับพนักงานคู่แต่งงานที่คับแคบนี้เหลือเกิน
ของแค่นี้วางอยู่ในห้องก็เริ่มจะเกะกะแล้ว ต่อไปเธอยังต้องไปศูนย์การค้ากั๋วจินอีก และคงซื้อเสื้อผ้าเพิ่มอีกเรื่อย ๆ
แต่ห้องนี้ไม่มีแม้แต่ตู้เสื้อผ้าดี ๆ สักตู้
หลี่เมิ่งกวาดตามองไปรอบ ๆ มีเตียงหนึ่งหลัง โซฟาตัวเล็กหนึ่งตัว โต๊ะกินข้าวแบบพับได้หนึ่งตัว และตู้เสื้อผ้าผ้าแบบง่าย ๆ หนึ่งตู้
นี่คือบ้านที่ดีที่สุดที่เธอหาได้ตอนเพิ่งเรียนจบ ราคาถูก แถมอยู่ใจกลางเมือง
แต่ตอนนี้ไม่เหมือนเดิมแล้ว เธอเป็นคนรวยที่มีเงินค่าใช้จ่ายจากทรัสต์เดือนละ 150,000 ดอลลาร์ “ในบัญชี”
ถ้าอยากรักษาตัวตนนี้ไว้ เธอก็ต้องมีพื้นที่ใช้ชีวิตที่คู่ควรกับตัวตนนี้ หากมีใครรู้ว่าเธออยู่ในที่แบบนี้ การปลอมตัวที่ผ่านมาทั้งหมดก็จะพังทลายในพริบตา
อีกอย่าง การได้อยู่บ้านหลังกว้างก็เป็นความฝันของหลี่เมิ่งอยู่แล้ว ในมือถือของเธอยังเก็บวิดีโอคฤหาสน์หรูระดับท็อปในมหานครไว้มากมาย วิดีโอที่เมื่อก่อนมีไว้ดูฝัน ๆ ตอนนี้กลับทำให้ความฝันเป็นจริงได้แล้ว