เช้าวันอาทิตย์ หลินจืออี้ขับคัลลินแนนกลับมาจากร้าน แล้วส่งกุญแจให้หลี่เมิ่ง
“คุณประธานหลี่ เรื่องรถจัดการเรียบร้อยแล้วค่ะ ส่วนคนขับที่คุณให้หาก็ได้ตัวแล้ว บ่ายวันนี้จะมาสัมภาษณ์งานค่ะ”
หลี่เมิ่งพยักหน้ารับรู้
หลังจากตกลงเรื่องบ้านกับรถเรียบร้อย หลี่เมิ่งก็รู้สึกว่าค่าตัวของตัวเองพุ่งสูงขึ้นทันตา จึงสั่งให้หลินจืออี้เรียกเธอว่าคุณประธานหลี่ตั้งแต่นี้เป็นต้นไป
ฟังดูมีบารมีมากกว่า
บ่ายสองโมง หลินจืออี้พาผู้หญิงแปลกหน้าคนหนึ่งมาด้วย
ดูอายุราวยี่สิบแปดหรือยี่สิบเก้า ผมสั้น สวมชุดลำลองสีดำทั้งตัว ยืนมั่นคง สายตาสงบนิ่งแต่แฝงความระแวดระวัง
หลินจืออี้แนะนำว่า “คุณประธานหลี่คะ ท่านนี้คือโจวจิ้นค่ะ”
“เป็นทหารผ่านศึก รับราชการมา 6 ปี เคยฝึกการต่อสู้และการต่อสู้ระยะประชิด มีใบขับขี่สากล ก่อนหน้านี้ขับรถและทำหน้าที่รักษาความปลอดภัยให้กับนักธุรกิจหญิงท่านหนึ่งมาสามปีค่ะ”
หลี่เมิ่งยื่นมือไปจับมือเธอ “สวัสดี โจวจิ้น”
หลี่เมิ่งมองโจวจิ้น เธอยืนตัวตรง มองตรงไปข้างหน้า ไม่กวาดสายตาไปมา บุคลิกสง่าผ่าเผยและสายตาสงบนิ่งเช่นนั้นทำให้หลี่เมิ่งนึกถึงทหารหญิงที่เคยเห็นในโทรทัศน์ตอนเด็ก
เวลาที่ไม่พูดแทบไม่รู้สึกถึงการมีตัวตนของเธอ แต่ถ้าต้องลงมือเมื่อไร เธอคงเคลื่อนไหวได้อย่างรวดเร็ว
“ขับรถเป็นยังไงบ้าง”
“ขับมาทุกสภาพถนนแล้วค่ะ” เสียงของโจวจิ้นค่อนข้างต่ำ แต่พูดชัดถ้อยชัดคำ
“ทางด่วน ถนนบนภูเขา หรือขับตอนกลางคืนไม่มีปัญหาค่ะ รวมถึงเคยฝึกขับรถหลบหลีกในสถานการณ์ฉุกเฉินด้วย”
หลี่เมิ่งพยักหน้าอย่างพอใจ
“ได้ งั้นพรุ่งนี้เริ่มงานเลย หน้าที่หลักคือขับรถและดูแลความปลอดภัยระหว่างเดินทาง ผู้ช่วยหลินจะส่งกำหนดการให้คุณ”