ชูรูมอยู่ในอาคารแยกหลังหนึ่งข้างหอแสดงแฟชั่น ต้องเดินไปไม่กี่นาที
หลี่เมิ่งเดินตามซูจิ้งผ่านทางเดินเงียบสงบ ก่อนจะผลักประตูไม้สีเข้มบานหนึ่งเข้าไป
ด้านในเป็นห้องลองเสื้อผ้าส่วนตัวที่ปิดมิดชิด พื้นที่ไม่ใหญ่นักแต่ตกแต่งอย่างประณีต พรมสีเทาอ่อนกับชั้นจัดแสดงหลายชุดวางเรียงเหลื่อมกันอย่างลงตัว มีการแบ่งหมวดตามโอกาสในการแต่งตัว ทั้งชุดใส่ทำงาน ชุดออกงานเลี้ยงค่ำ และชุดเที่ยวพักผ่อน โดยแต่ละหมวดมีรองเท้าและเครื่องประดับจับคู่ไว้ข้าง ๆ
หญิงชาวฝรั่งเศสคนหนึ่งในชุดสูทสีดำยืนอยู่ข้างชั้นจัดแสดง เธออายุราวสี่สิบปี ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มสุภาพและเป็นมิตร
เธอโค้งตัวเล็กน้อยแล้วพูดเป็นภาษาอังกฤษว่า “สวัสดีค่ะคุณหลี่ ดิฉันเป็นผู้จัดการลูกค้าของดิออร์ ชื่อโซฟีค่ะ วันนี้มีชุดไหนที่คุณชอบเป็นพิเศษไหมคะ”
หลี่เมิ่งเดินไปที่ชั้นจัดแสดง แล้วไล่ดูทีละชิ้น เสื้อผ้าที่เมื่อครู่สวมอยู่บนตัวนางแบบและผ่านตาไปอย่างรวดเร็วบนรันเวย์ ตอนนี้แขวนอยู่บนชั้นอย่างเงียบเชียบ เธอจึงมองเห็นพื้นผิวของผ้าและรายละเอียดการตัดเย็บได้อย่างใกล้ชิด
เธอชี้ไปสองสามชุด “ชุดนี้ ชุดนี้ แล้วก็ชุดสีเทาตัวนั้น ฉันอยากลองค่ะ”
ผู้จัดการลูกค้าช่วยหยิบชุดเหล่านั้นลงมาให้ทันที
หลังลองชุดแล้ว หลี่เมิ่งก็ตัดสินใจจองทั้งหมดแปดชุด ตั้งแต่ชุดสูทใส่ทำงานไปจนถึงชุดราตรีสำหรับงานเลี้ยง
“เอาทั้งแปดชุดเลยค่ะ” หลี่เมิ่งบอก “ปรับสีและรายละเอียดตามที่ฉันบอกเมื่อกี้นะคะ”